Przegląd nowości

Muzyka Franciszka Schuberta w niezapomnianych interpretacjach Cypriena Katsarisa

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 02, grudzień 2011 01:00

Interpretacje pianisty charakteryzują się techniczną swobodą, lekkością, tanecznością i precyzją artykulacyjną. Odkrywa on przed słuchaczami Schuberta subtelnego, rozpromienionego blaskiem porannego słońca i zanurzonego w wielogłosowości, często udramatyzowanego - ale nie egzaltowanego - i przyodzianego w wytworny garnitur, a nigdy patetycznego.

Oba Klavierstücke to improwizacje na temat utraconej miłości. W pierwszym możemy usłyszeć płacz oraz refleksję i dostrzec jednocześnie pęd ku wewnętrznej przemianie, która pozwoli przekuć negatywne doświadczenia w dobro. W drugim natomiast odczujemy bojaźń. Przed samotnością? Najprawdopodobniej tak, niemniej słodka i żarliwa kantylena da nam o niej zapomnieć. Nawet jeśli nie, stanie się to za sprawą pozbawionych dramaturgicznego ciężaru lendlerów - które w ujęciu Katsarisa cechują się żartobliwością - lub za sprawą dostojnych pieśni wykonanych śpiewnie, miękko i z gracją.

W nieco inny wymiar wprowadza nas Sonata fortepianowa nr 21 B-dur, będąca ostatnim utworem kompozytora w tym gatunku. Zdaje się on być już pogodzony z losem, aczkolwiek owa akceptacja po raz kolejny okupiona jest cierpieniem. I znów Katsaris stara się zachować dystans do zawartych wewnątrz dzieła uczuć: gra nie spiesząc się, bierze głębokie oddechy, nie boi się zawieszeń i buduje agogiczne kontrasty. W Scherzu nie stroni od ironii; tam jednak, gdzie kończy się śmiech, zaczyna się gorzki lament. Finał zresztą okazuje się być jeszcze bardziej ambiwalentny. Czy Schubert doprawdy pogodził się z losem, czy tylko próbował założyć maskę?

Wytchnienia od gęstych emocji nie przyniesie pierwszy bis, gdyż popisowa improwizacja na tematy z utworów Czajkowskiego i Wagnera - z nawiązaniami choćby do Tristana i Izoldy, Dziadka do orzechów i Jeziora łabędziego - zostanie zdominowana przez atmosferę silnego napięcia emocjonalnego. Dopiero drugi bis pozwoli nam zatracić się w pięknie muzycznej prostoty. Pomedytujmy nad nią razem z wykonawcą, wszak za chwilę skończy się płyta.

• « poprz.
• nast. »