Przegląd nowości

Emanuele Muzio, cieszący się już wtedy przyjaźnią i zaufaniem Verdiego jest przekonany, że najnowsza opera podziwianego maestro zachwyci mediolańczyków bo zawiera - "wszystkie rodzaje muzyki: teatralną, religijną i wojskową". I faktycznie mamy tutaj wszystko: muzykę wojskową, płomienne chóry, błyskotliwe cabaletty, sceny religijne i żałobne, są procesje, burze i snujące się po scenie chóry duchów. Jednym słowem cały, sprawdzony już w poprzednich dziełach, arsenał środków wobec których ówczesna publiczność nie mogła pozostać obojętna.

A że przy okazji całą wymowę schillerowskiego dzieła spłycono i pozbawiono głębszego sensu i dramatu, to już zupełnie inna sprawa. Ważne było jak zostanie przyjęta premiera, ta odbyła się 15 lutego 1845 i okazała się niewielkim sukcesem. Na dodatek mocno opłaconym głośnym konfliktem z Erminią Frezzolini pierwszą odtwórczynią Joanny, dla której zresztą Verdi napisał tE partię. Do tego doszły coraz częstsze nieporozumienia z Bartolomeo Merellim, którego kompozytor oskarżał o niesumienność w przygotowywaniu premier jego oper i o przywłaszczanie sobie części należnych mu honorariów, a na punkcie pieniędzy był szczególnie drażliwy. Wszystko to sprawiło, że po prapremierze Joanny Verdi powiedział: basta i ...  porzucił La Scalę na całe 25 lat, a Mediolan na dwadzieścia.