Przegląd nowości

Rzeźba jak kropla miodu

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 22, październik 2026 16:08

Praca bezpośrednio odwołuje się do wierzeń, folkloru oraz rytuałów związanych z łotewską boginią śmierci – Veļu Māte (Matką Umarłych), o której śpiewa się pieśni na Łotwie. Melodii niestety nie zaprezentowano na wystawie, zaś w zasadzie wkład rzeźbiarki ograniczył się do uformowania na łóżku kulistych form pokrytych firanką. Zainteresowanie budził natomiast żółty płyn w słoikach – miał konsystencję miodu? Inną pracą z efektami dźwiękowymi – (tylko dla osób z bardzo wyczulonym zmysłem słuchu, co podkreślali oprowadzający po wystawie jej kuratorzy Jagna Lewandowska i Szymon Maliborski) – była praca Mauela Burgenera bez tytułu, która w rogu największej sali Muzeum wypełniała na fioletowo krawędź pionową i część poziomej.

Ważnym narzędziem pracy dla tego artysty była z zewnątrz niewidoczna maszyna próżniowa, która tworząc podciśnienie utrzymuje ustawione w rogu sali tafle i przewody. Zapewnia zatem jaką-taką stabilność, a przy tym, gdy się stanie blisko daje się słyszeć delikatny szum zasysanego powietrza. Widać też zamontowane rureczki. Szwajcarski rzeźbiarz musiał mieć przynajmniej podstawowe kwalifikacje techniczne. Elementy muzyczne są wyraźnie słyszalne w pracy audio-wideo estońskiego artysty Kaarela Kurismy, który na nadmorskiej plaży zanurzając w falach blaszany obiekt wywołuje skąd inąd znane z autopsji efekty szumowe i bulgotania. Zwrócę jednak uwagę na cztery inne prace rzeźbiarskie, które choć bez muzycznych konotacji, robią spore wrażenie, zarówno z powodu koncepcji artystycznej danego twórcy i jego praktycznego wkładu fizycznego, a także niebanalnej narracji jaką niosą ze sobą. Mamy więc na korytarzu II piętra Muzeum przedziwną, upiorną pielgrzymkę jeźdźców z odpadającymi płatami skóry, którzy dosiedli całkiem nieoczywistych „wierzchowców”, choć jest tu także koń.

• nast. »