Przegląd nowości

„Aida” Verdiego w Opéra d’Avignon

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 19, październik 2026 20:42

Dominującym elementem scenograficznej oprawy przedstawienia jest wielokształtna bryła, rodzaj ogromnego kamienia, zawieszonego na linach w centrum przestrzeni scenicznej, który w zależności od pozycji, w jakiej zostaje umieszczony, nabiera za każdym razem innego symbolicznego znaczenia. Już na wstępie służy bohaterom do ukrycia się przed niepożądanym wzrokiem, innym razem zwraca uwagę na nieprzejednaność przytłaczających religijnych doktryn i zasad, aż wreszcie zamienia się w grobowiec, w którym Radames i Aida żegnają się z życiem. 

To również na szczycie tej skały-grobowca, łączącej w śmierci parę kochanków, pojawia się w finale zrozpaczona i dręczona wyrzutami sumienia Amneris, błagająca boga, by ukoił jej duszę. Trudną do przecenienia rolę w budowaniu wizualnej oprawy omawianej realizacji odgrywa  zjawiskowo prowadzona przez wspomnianego wyżej Laurenta Castaingta reżyseria świateł, subtelna, tajemnicza i niezwykle sugestywna.

Odkryciem wieczoru jest występ w partii tytułowej młodej, ale już porywającej nieprzeciętnym talentem Claire de Monteil, zaangażowanej zresztą do tej produkcji niemalże w ostatniej chwili w nagłym zastępstwie. Jej szeroki, wyrównany w całej rozciągłości skali i mocny sopran liryczny o ciepłym, głębokim i aksamitnym połysku wyśmienicie służy budowaniu postaci córki Amonastro. Pewien niedosyt budzi natomiast - szczególnie na początku przedstawienia - śpiew wcielającego się w Radamesa hiszpańskiego tenora Edouardo Aladréna, siłowo atakującego wyższe dźwięki i mającego wyraźnie słyszalne problemy z intonacją. Na szczęście wraz z upływem czasu jego głos brzmi coraz lepiej i nabiera odpowiedniego blasku.

• « poprz.
• nast. »