Przegląd nowości

María de Montserrat Viviana Concepción Caballé

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 15, czerwiec 2026 07:04

W Teatrze Wielkim w Warszawie, przy nadkomplecie melomanów, wyszła, podpierając się szwedką i wyraźnie utykając. Zamiast zacząć śpiewać, oświadczyła, że na scenie wieje chłodem, więc boi się otworzyć usta. Przerażony dyrektor Jerzy Bojar ruszył pędem za kulisy, aby unicestwić przeciąg. W tym czasie gwiazda łzawo informowała publiczność, że w poprzednim mieście, gdzie dawała recital, uderzył w nią samochód, stąd to utykanie i szwedka. Siedzący obok mnie impresario Pagartu jęknął, że to już bodaj dziesiąte miasto, w którym opowiada tę nieprawdziwą historię, chcąc odwrócić uwagę od utrudniającej chodzenie korpulencji. A poza tym na scenie – okazało się – przeciągów jednak nie było.

Teatry, którymi kierowałem, dawały corocznie – organizowane przez wybitnego impresaria Barbarę Śliwińską – operowe stagione w Heilbronn. Dyrektor tamtejszego teatru spytał mnie kiedyś, czy zespół łódzkiego Teatru Wielkiego nie mógłby przyjechać na jeden tylko spektakl na rzecz ratowania zdrowia dzieci, czym zajmowała się specjalna fundacja kompletująca widownię pełną zamożnych darczyńców. Wybór padł na Traviatę, ale pod warunkiem, że w roli tytułowej wystąpi jakiś światowy sopran.

Skontaktowałem się z Carlosem Caballé, bratem Montserrat i jednocześnie jej impresariem. Zaproponowałem przyzwoite honorarium uzgodnione z zamożnymi Niemcami, powołując się na szczególną wrażliwość Maestry na dziecięcą niedolę. Cały świat podziwiał ją bowiem, że na własny koszt prowadzi dom dla kilkudziesięciu sierot z okolic Barcelony.

Po kilku dniach zgłosiłem się po odpowiedź. – Mam dla pana dobre wiadomości – wołał Carlos. – Maestra przyjmuje termin, akceptuje honorarium, ale stawia następujący warunek: Niech pański zespół zagra ten spektakl po swojemu, a „La Stupenda” po wyjściu na scenę zasiądzie na stojącym pośrodku fotelu, po czym, nie ruszając się, odśpiewa wszystko. – Ale Traviata przecież na końcu umiera! – krzyknąłem przerażony. – Owszem – odpowiedział spokojnie. – Maestra wzięła to pod uwagę. W finale osunie się z fotela... Całe szczęście, że takie przedsięwzięcie nie doczekało się realizacji!

                                                                    Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »