Przegląd nowości

Wszystkie Dulskie krzyczą

Szczegóły

Opublikowano: środa, 13, maj 2026 21:26

Z tych popisów wokalnych obronną ręką wyszedł Michał Balicki (Zbyszko), bo siedział przy archaicznym fortepianie i jakby sam sobie przygrywał, a także skromna, łatwowierna Mela – Weronika Krystek. Myślę, że winnym mojego nieukontentowania był także Mariusz Obijalski, który te piosenki skomponował i w finale powstał zbiorowy show w tylekroć obśmiewanym i wyszydzanym stylu disco polo, co estetycznie jeszcze pociągnęło cały spektakl do dołu.

A szkoda, bo były w nim bardzo udane elementy, np. scenografia doskonale podrabiająca mieszczański styl galicyjskiej secesji – autorka Jagna Janicka. Można by trochę wybrzydzać w sprawie kostiumu matki chrzestnej Hanki (zaprojektowała Katarzyna Lewińska), ale ktoś dostrzegł pomarańczowe szlafroki, w które przebrano wykonawców do finału, jako nawiązanie do więźniów z Guantanamo.

Szkoda pysznych ról Weroniki Krystek (Meli), Marii Kanii (Juliasiewiczowej). Także wysiłek choreografki Weroniki Pelczyńskiej wnosił trochę ruchu. W dyskusji po projekcji wyszła kontrowersja, czy należało na początku obejrzeć inne inscenizacje Dulskiej, czy lepiej nie, by się nie sugerować mistrzowskimi kreacjami. To spór bezprzedmiotowy. Każdy ma w sobie cząstkę takiej Dulskiej i można wykreować tę postać na 1000 sposobów. To po prostu genialna sztuka. Czy akurat ten przykład zapisze się w historii polskiego teatru?

                                                               Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »