Przegląd nowości

„Tatiana Łarina“, opera Czajkowskiego

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 04, maj 2026 21:11

Godnego siebie partnera znalazła w osobie ukraińskiego barytona Iurija Samoilova, którego zachowanie w dwóch pierwszych aktach odznaczało się powściągliwością, na znaczną żywiołowość pozwolił sobie dopiero w trzecim, kiedy przemówiły namiętności,  wskutek czego kreowana przezeń postać nie pozostawała statyczna, lecz ulegała zmianom pod wpływem zachodzących zdarzeń.

W inscenizacji Deborah Warner (transmisja obejrzana 2 maja w krakowskim kinie Kijów należącym do sieci Apollo Film) scena pojedynku Oniegina z Leńskim oraz ostatecznego rozstania Oniegina z Tatianą zostały rozegrane w podobnej zimowej scenerii z pierwszoplanowym motywem śniegu, co świadczy że Oniegin ponosi podwójną klęskę: traci bezpowrotnie przyjaciela (w niektórych interpretacjach, ze względu na homoerotyzm kompozytora, konflkt obydwu mężczyzn wynikał ze wzajemnej zazdrości o siebie - co w omawianym spektaklu znajduje wyraz w rozpaczliwym obejmowaniu zwłok zastrzelonego) oraz kobietę, której uczuciem niegdyś wzgardził.

W partyturze ta paralelność przejawia się w duettinach: kiedy bezpośrednio przed pojedynkiem dawni przyjaciele zastanawiają się nad pogodzeniem, ale fałszywie pojęte poczucie honoru im na to nie pozwala Wragi! (Враги!), a podczas finałowego ostatniego spotkania Tatiana i Oniegin rozpamiętują szczęście, z którego nie potrafili skorzystać Ach, szczastje było wozmożno, Tak blizko! (Ах! Счастье было так возможно, Так близко!). Z kolei na odwrócenie sytuacji, kiedy najpierw Tatiana zabiega o miłość tytułowego bohatera, a następnie on stara się odzyskać jej, wskazuje przejęcie przezeń w przedostatniej scenie tematu towarzyszącego wcześniej pisaniu przez nią listu. 

• « poprz.
• nast. »