Przegląd nowości
Ogólnopolski Przegląd Choreograficzny „Horyzonty”
- Szczegóły
- Opublikowano: środa, 29, kwiecień 2026 21:33
Opera Śląska była organizatorem IV edycji Ogólnopolskiego Przeglądu Choreograficznego „Horyzonty”, wydarzenia, które towarzyszy obchodom Międzynarodowego Dnia Tańca i staje się ważną platformą prezentacji nowych talentów w polskim środowisku tanecznym. „Horyzonty” to nie tylko konkurs, ale przede wszystkim przestrzeń twórczego dialogu. Spotykają się tu artyści różnych pokoleń – debiutujący choreografowie, tancerze oraz doświadczeni twórcy i jurorzy – a publiczność ma okazję obserwować, w jakim kierunku rozwija się współczesny język tańca.
Dla wielu młodych artystów udział w przeglądzie jest pierwszą okazją do zaprezentowania autorskiej choreografii na profesjonalnej scenie. Przegląd realizowany jest w ramach projektu dofinansowanego ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, w ramach programu „Taniec”, realizowanego przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca.
Na scenie wybrzmiały różne języki choreograficzne – od klasyki, po balet współczesny i formy silnie osadzone w teatrze tańca. Młodzi twórcy sięgali zarówno po precyzję formy i czystość techniki, jak i po intensywną ekspresję ruchu, budując wielowymiarowe, często bardzo osobiste narracje. – W świecie tańca pierwsze kroki twórcze bywają najtrudniejsze. Młodzi choreografowie często mają pomysły, energię i odwagę artystyczną, ale potrzebują przestrzeni, w której mogą zaprezentować swoją wizję i skonfrontować ją z publicznością oraz środowiskiem zawodowym. Właśnie taką rolę od kilku lat pełni przegląd choreograficzny „Horyzonty” – podkreśla Łukasz Goik, dyrektor Opery Śląskiej.
W zaprezentowanych choreografiach pojawiały się tematy fundamentalne: narodziny i przemiana, relacje międzyludzkie, zaufanie i zależność, upływ czasu, napięcie między wolnością a kontrolą, a także wewnętrzne konflikty, lęk, samotność czy potrzeba przekraczania własnych ograniczeń. Nie zabrakło również refleksji nad kondycją współczesnego człowieka – funkcjonującego w presji, rutynie, ale też poszukującego sensu, bliskości i autentyczności. Tego typu choreografie pokazują, że taniec może być nie tylko formą ekspresji, lecz także narzędziem budowania świadomości i inicjowania ważnego dialogu. To, co szczególnie wybrzmiało, to odwaga w poszukiwaniu własnego języka ruchu – od minimalistycznych, intymnych form, po rozbudowane kompozycje sceniczne, łączące różne estetyki i środki wyrazu.
Laureaci IV edycji Przeglądu Choreograficznego „Horyzonty”
I miejsce
Mitsuki Noda za choreografię Cień we mnie
II miejsce
Alberto Pecetto za choreografię Cień złamanego pąka
III miejsce
Giulia Roberto za choreografię Trust Fall
Wyróżnienie
Anna Kmiecik-Sokalla za choreografię Z głębokości
Julia Kulawik za choreografię O północy
Wiktor Perdek za choreografię Ride!
Spektakl w hołdzie Conradowi Drzewieckiemu
W setną rocznicę urodzin wybitnego tancerza, choreografa i reformatora polskiego baletu zespół Opery Śląskiej postanowił upamiętnić jego pamięć wykonaniem jednej z jego najbardziej znanych choreografii. Premierę Adagio na smyczki i organy do muzyki Tomaso Albinoniego z naszymi artystami przygotowali Mariola Hendrykowska i Arkadiusz Gumny, którzy przekazali choreografię wielkiego mistrza.
„Adagio” Conrada Drzewieckiego do muzyki Albinoniego stanowi przykład choreografii o skrajnie zdyscyplinowanej strukturze ruchowej, w której technika modern zostaje podporządkowana idei skupienia, redukcji i intensyfikacji ekspresji. Układ opiera się na ograniczonym, lecz niezwykle precyzyjnie kontrolowanym ruchu: niskich pozycjach oraz płynnych przejściach pomiędzy poziomami ciała.
Trudność wykonawcza „Adagia” polega na pozornej prostocie. Brak efektownych elementów wirtuozowskich odsłania każdy detal techniczny: stabilność w punktach podparcia, płynność transferu ciężaru, jakość przejść między poziomami oraz zdolność utrzymania napięcia emocjonalnego w długich, spowolnionych frazach. W efekcie „Adagio” pozostaje dziełem wymagającym od tancerzy nie tylko wysokiej kompetencji technicznej, ale przede wszystkim dojrzałości interpretacyjnej. To choreografia, w której ruch zostaje oczyszczony z dekoracyjności i sprowadzony do esencji – stając się narzędziem kontemplacji, a nie demonstracji.