Przegląd nowości

80 lat Teatru Dzieci Zagłębia

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 04, maj 2026 06:46

Nasze wrocławskie spotkania w czasach, gdy był on wykładowcą w Szkole Teatralnej, a ja kierowałem Operą, mistrz wielokrotnie traktował jako dowód, że jego teatralne idee wychowały i wykształciły nawet dyrektora Opery, co przyjmowałem zawsze z zaszczytem i pokorą.

Tak doczekaliśmy z moim teatralnym równolatkiem sędziwego wieku lat osiemdziesięciu. Obecna jego dyrektorka Agnieszka Raj-Kubat zapomniała zaprosić mnie na jubileusz (liczyłem nie tylko na pisemne zaproszenie, ale również na osobistą rozmowę). Więc tym felietonem zapraszam się sam, chwaląc jego atrakcyjny program.

W ramach 4 Międzynarodowego Festiwalu Teatru Lalek (z tym „Międzynarodowym”, to lekka przesada), zaproszony z Łodzi teatr „Pinokio” zagrał „Bolek i Lolek hop w nieznane!”, wrocławska filia Akademii sztuk Teatralnych z Krakowa pokazała inspirowaną „Paradami” Potockiego „Teorię pacynkowego podrywu”, teatr „Pinokio” zagrał „Folwark zwierzęcy” wyreżyserowany przez byłego dyrektora TDZ Gabriela Gietzky’ego, a teatr lalek „Pleciuga” ze Szczecina wystąpił ze spektaklem „Trzy małe świnki, czyli różowe trio kontra wieczny apetyt”.

Spektaklami muzycznymi były „Wielkie nieba” w wykonaniu młodych artystów z Jaworzna oraz koncert galowy „Z serca polskiej muzyki” w reżyserii dyrektorki teatru.

Jakby było tego jeszcze mało Teatr „Zielone Słońce” z niedalekiej Dąbrowy Górniczej przedstawił spektakl jednego aktora „Święci osiedlowi”, Theater des Lahens z Niemiec (?) inspirowaną prozą Brunona Schulza „Republikę marzeń”, Teatr Maska z Rzeszowa pantomimiczną wersję „Dziewczynki z zapałkami”, a gospodarze przygotowali spektakl pt. „Kochanek” (od 18 lat). Wszystkie pozostałe przedstawienia mogli oglądać widzowie od lat kilku, co zaznaczono – jak za czasów Dormana – w festiwalowym programie.

Moja absencja w programie jubileuszu zostanie zastąpiona Wieczorem Autorskim, na który obiecałem przyjechać w rodzinne strony jako od czasów dzieciństwa weteran mojego teatru, ponieważ jubileusz – jak zapewniała mnie dyrektorka – rozciągnięty został na cały rok kalendarzowy. Przywiozę z sobą napisane dotąd książki, liczne wspomnienia i sentyment do dormanowskiego ewenementu. Poproszę obecną sympatyczną dyrektorkę, aby pozwoliła mi z okna swojego gabinetu popatrzeć na mój przyszły grobowiec, widoczny po przeciwnej stronie ulicy. Już pewnie niedługo będę to czynił ze strony przeciwnej, ale zawsze z sentymentem i nostalgią!

                                                                        Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »