Przegląd nowości

„Lucrezia Borgia” Donizettiego w Opéra Royal de Wallonie w Liège

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 16, kwiecień 2026 11:12

W centrum wznoszą się monumentalne schody - w momentach dramaturgicznego napięcia pogrążone w czerwonej poświacie - po których przemieszczają się protagoniści i chór. Co istotne, już od samego początku reżyser wyjawia nam główny zamysł inscenizacyjny, który polega na ciekawym nawiązaniu do synowskiej relacji Gennaro z matką. Manifestuje się on eksponowaniem znanych dzieł malarskich, wykorzystujących motyw matki z dzieckiem na ręku: na przykład reprodukcji „Madonny z Lukki” Jana van Eycka czy innych wizerunków Matki Boskiej z Dzieciątkiem Jezus.

Intrygującym zabiegiem jest też kilkakrotne wprowadzanie na scenę małego chłopca z anielskimi skrzydłami, którego obecność może z jednej strony symbolizować zderzenie niewinności z wszechpanującym złem, zaś z drugiej odkupienie win Lukrecji poprzez jej głęboką miłość do odzyskanego, choć w finale tracącego życie syna.

Podczas epizodu jego śmierci, w obecności zrozpaczonej matki, horyzont scenicznej przestrzeni zakrywa opuszczany z góry tiul. Docenić należy atrakcyjne pod względem wizualnym i utrzymane w renesansowym stylu kostiumy autorstwa Françoise Raybaud, wśród których na tle ujednoliconych - symbolizujących przemoc - strojów męskich wyróżnia się szykowna suknia szlachetnie urodzonej Lukrecji. W tej roli, wymagającej nie lada umiejętności i niezawodnej techniki wokalnej, specjalizująca się w stylu bel canto Jessica Pratt wznieca entuzjazm publiczności - pomimo drobnych słabości w prologu - przeprowadzaniem swojej bohaterki przez sugestywnie oddającą jej przeżycia szeroką gamę emocji. 

• « poprz.
• nast. »