Przegląd nowości

Na węgierską i czeską nutę

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 13, marzec 2026 23:28

W jego przypadku nie ma jednak sporów o wyższość któregoś z nich, gdyż niewątpliwie I Es-dur bezapelacyjnie wygrywa w tej konkurencji. Co nie oznacza, że II A-dur jest mniej wartościowy, ale nie jest tak spektakularny pod względem melodycznym i wewnętrznej dramaturgii, choć nie mniej wirtuozowski. Wymaga skupienia zarówno od słuchaczy, jak i solisty.

Wprowadza interesujące rozwiązania instrumentacyjne, kiedy partia fortepianu rozwija się w dłuższym przeciągu na tle smyczków bez skrzypiec, a także nowatorskie na tamte czasy glissanda. Duże wrażenie wywiera kameralny dialog z wiolonczelą (Franciszek Pall), który stanie się punktem wyjścia dla podobnych rozwiązań w również drugich koncertach fortepianowych Brahmsa i Piotra Czajkowskiego.

W partii solowej mogliśmy podziwiać szeroką  paletę uderzeń o zróżnicowanej sile, wychodzących naprzeciw rozwojowi opartemu na efekcie długotrwałego,  stopniowego narastania dynamiki i napięcia, a także bogactwo barw brzmieniowych, od głęboko osadzonych w instrumencie i o ciemnym kolorycie do jasnych i wręcz szklistych. Chciałoby się częściej słyszeć ten utwór i konfrontować różne jego ujęcia interpretacyjne. Po najeździe Rosji na Ukrainę od rosyjskich artystów oczekiwano zajęcia stanowiska wobec wojny. Uważam, że w zaistniałej sytuacji agresji na Iran, należy analogiczną postaqę przyjąć wobec twórców amerykańskich i izraelskich.

                                                              Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »