Przegląd nowości
„Medea“ Haendla - Opera Rara 2026
- Szczegóły
- Opublikowano: poniedziałek, 23, luty 2026 21:37
Mimo, że w katalogu dzieł George'a Friedricha Haendla sporządzonym przez Bernda Baselta nie występuje taki tytuł. Natomiast pod pozycją dziewiątą figuruje w nim Tezeusz (Teseo). Główną wszak postacią tej opery pozostaje mityczna czarnoksiężniczka z Kaukazu. Również pod względem muzycznym jest ona wyjątkowa. Jej pojawieniom towarzyszy charakterystyczny, instrumentalny motyw przewodni w formie urywanych fraz smyczków.
Z kolei w jej charakterystyce dużą rolę odgrywa akompaniowany recytatyw przechodzący na przemian w krótkie ariosa w 9 numerze na początku drugiego aktu. W jej partii wystąpiła włoska sopranistka Carlotta Colombo, która wydobyła cały dramatyczny diapazon, choć górne tony nie zawsze odznaczały się szlachetnym wykończeniem. Tego rodzaju zastrzeżenia odnosiły się także do Teresy Marut, odtwórczyni Agilei, jej antagonistki i konkurentki do ręki króla Aten Egeusza, co staje się osią konfliktu. Zwracała natomiast uwagę aria nr 8 M'adora l'idol mio z towarzyszeniem dwóch obojów i grającymi na nich: Magdaleną Karolak i Paolo Grazzim. Nie do końca zachowano konsekwencję w zakresie powierzania kontratenorom ról po kastratach. W tytułowej wystąpił australijski śpiewak David Hansen, a jako jego ojciec, król Egeusz, Matylda Staśto-Kotuła, co stanowiło odstępstwo wobec Valentina Urbaniego biorącego udział w prapremierze.
Z kolei Kacper Szelążek wykonał pierwotnie spodenkową rolę Arcane. Szczególnie w jego ujęciu zwracała uwagę aria nr 4 Ah! cruda gelosia z akompaniamentem na wiolonczeli w wykonaniu Marca Testoriego. Na zasadzie deus ex machina pod koniec pojawia się śpiewający basem (Marek Opaska) wysłannik Minerwy i przywraca ludziom i rzeczom poprzedni stan po pandemonium rozpętanym przez zazdrosną Medeę.
Capellę Cracoviensis, wykonującą partię orkiestrową, poprowadził od skrzypiec Alessandro Moccia, różnicując jej brzmienie w zależności od przebiegu akcji, charakterystyki postaci i wymogów barokowej retoryki.
Oprawy wizualnej dostarczył stworzony prawdopodobnie przez sztuczną inteligencję materiał filmowy, stanowiący jakoby odnalezione kadry i ujęcia z rzekomo przygotowywanej przez Jean-Luca Godarda ekranizacji tego dzieła z 1963 roku, a nakręconej w scenerii willi z antycznymi rzeźbami na Capri, z wystrojem wnętrz i udziałem aktorów w strojach z tamtej epoki. Nic jednak nie wiadomo, by Godard, artysta o goszystowskich poglądach, interesował się operą uważaną wtedy za ucieleśnienie sztuki burżuazyjnej i złego smaku, zwłaszcza w nieprzychylnych jej czasach kontestacji, kiedy Pierre Boulez nawoływał do wysadzenia w powietrze jej siedzib. Dwadzieścia lat później Godard nakręcił co prawda Imię: Carmen, ale przewrotnie bez ani jednego odniesienia do muzyki z tego emblematycznego arcydzieła.
Lesław Czapliński