Przegląd nowości

Co nowego w krakowskiej „Cyganerii“?

Szczegóły

Opublikowano: środa, 28, styczeń 2026 19:36

Oboje dali potem pokaz nie tylko kultury muzycznej, przejawiającej się w bogactwie odcieni delikatnego piana, ale potrafili wywołać szczere wzruszenie dla losu nieszczęśliwych kochanków w duecie Addio dolce svegliare alla mattina! w trzecim obrazie, z dołączającymi się głosami Marcella, a następnie Musetty, których kłótnia stanowi komiczną przeciwwagę dla dramatu pierwszej pary.

Jako Musetta pojawiła się Aleksandra Orłowska. W moim odczuciu o nieco za ciężkim głosie dla tej partii, choć samemu walcowi Quando m'en vò nie sposób było odmówić potoczystości i udanego wkomponowania się w zbiorową scenę drugiego obrazu. Zarówno w nim, jak i w następnym, daje znać o sobie rodzajowość ówczesnych paryskich realiów: ulicznego zgiełku w wigilię Bożego Narodzenia oraz przekupniów o świcie ściągajacych do miasta przez rogatkę d'Enfer.

Wszak to opera werystyczna. Dekoracje Barbary Kędzierskiej odznaczają się urodą wizualną, choć we wspomnianych ogniwach nie pozostawiają zbyt wiele przestrzeni dla chóru. Zaznacza się ponadto operowa umowność, skoro doświadczeni artyści wcielają się w młodzieńców, a Sebastianowi Marszałowiczowi zbyt wcześnie przychodzi stworzyć wizerunek Alcindora, podstarzałego adoratora Musetty, a zatem z pomocą charakteryzacji uciekać się musi do środków charakterystycznego aktorstwa. Całość poprowadził ukraiński dyrygent Andrij Jurkewycz, który od strony muzycznej przygotuje najbliższą premierę Toski.

                                                                     Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »