Przegląd nowości

Sceny filmowe z planu teatralnego

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 01, grudzień 2025 21:06

Od czego są wszakże zdolności adaptacyjne. Po jakimś czasie wszytko to się opatruje i człowiek się z tym oswaja. Zwłaszcza że mamy do czynienia i z innymi atrakcjami. Postacie multiplikują się nie tylko na ekranie, ale i w lustrach ograniczających scenę z trzech stron. Gra lustrzanych odbić jakby je rozszczepia. Na dodatek reżyserka pani Katarzyna Minkowska wespół z dramaturżką panią Małgorzatą Maciejewską wprowadzają do obiegu scenicznego parę bohaterów w trzech zmianach pokoleniowych, ale przy tym współistniejących ze sobą, gdyż dokonuje się konfrontacja różnych planów czasowych. Najwyraźniej mój chronologiczny sposób snucia opowieści przegrał z Alainem Resnais'em i jego dramaturgią mozaikową. 

Akcję dodatkowo dynamizuje obrotowa scena, na której pojawi się również samochód, ale jej jednostajny ruch tworzy zarazem nieco odrealniony klimat, wspomagany przez dobiegającą zza kulis i towarzyszącą dialogom dyskretną oprawę muzyczną Wojciecha Frycza. Choć, jak przystało na zimnego Szweda, raczej nie jestem skłonny do wzruszeń, to z tej inscenizacji mojego w końcu scenariusza wychodziłem w stanie pełnego urzeczenia. 

I bynajmniej nie odczuwało się upływu trzech godzin odpowiadających mniej więcej trwaniu mego filmu. Ale to nie dziwi, gdy ma się do czynienia z takimi aktorami. Ci z Narodowego Teatru Starego w niczym nie ustępują moim dawnym Królewskim ze Sztokholmu. Zwłaszcza Anna Radwan i Juliusz Chrząstowski. A jaką metamorfozę przechodzą pomiędzy  wywiadem udzielanym na początku z okazji dziesięciolecia swego pożycia a rubinowymi godami wyznaczającymi kulminację spektaklu, kiedy dochodzi jeszcze czynnik choreograficzny, a gra świateł (Monika Stolarska) sprawia, że scena w rytmicznych odstępach skąpana jest w krwistej purpurze i całość nabiera znamion zbiorowego paroksyzmu.

• « poprz.
• nast. »