Przegląd nowości

Nieboska opera

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 23, październik 2025 20:30

Przełomowym momentom w dramaturgii towarzyszą natomiast rytmy ostinatowe, a w partiach chóralnych skandowanie wyrażające zbiorowe protesty i emocje. Oprócz pierwiastka deklamacyjnej natury w partiach wokalnych mamy także do czynienia ze śpiewnością, zwłaszcza w odniesieniu do Zofii w drugiej części, co pozwoliło jej odtwórczyni Agnieszce Makówce wysunąć się na czoło obsady.

Można się było zapoznać z autorską wizją dzieła, skoro spektakl w Teatrze Wielkim w Łodzi od pulpitu dyrygenckiego poprowadził sam kompozytor. Autor inscenizacji, związany z Łodzią Waldemar Zawodziński, widzący muzykę obrazami, najwięcej pola do popisu dla swej plastycznej wyobraźni zalazł w scenach wizyjnych, rozgrywających się na pograniczu jawy i halucynacji czy poza czasem i o symbolicznym charakterze.

Na przykład wspomniane już nieruchome upozowanie sędziów i ławników może przywodzić na myśl legendarną wizję z Króla Edypa Igora Strawińskiego w Operze Warszawskiej w inscenizacji Konrada Swinarskiego i z dekoracjami Jana Kosińskiego. Efektownie rozegrana została scena pomiędzy Dyrektorem i czterema tancerzami. Na scenie pojawia się nie tylko żywy koń, ale i hybrydowy Koń-marynarz, który nie tyle mówi, ile śpiewa i to głosem kontratenorowym Michała Sławeckiego. W finale na dodatek dochodzi konik na biegunach, stanowiący wytłumaczenie ukrytych treści osobowości Poznańskiego na podobieństwo różyczki, napisu na sankach w „Obywatelu Kanie" Orsona Wellesa.

                                                                  Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »