Przegląd nowości

Pod niebem Sycylii – dwie włoskie jednoaktówki w kopenhaskiej Operze

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 18, październik 2025 21:21

Głównym elementem scenografii są ogromne schody prowadzące do bram kościoła na samej górze sceny. W operze Mascagniego akcja rozgrywa się w małym miasteczku na Sycylii (w końcu XIX wieku), akcja Pajaców rozgrywa się tuż przed końcem II Wojny Światowej, kiedy Sycylia zostaje wyzwolona przez armię amerykańską. Idylla pierwszej opery, podkreślonej statycznością ruchów scenicznych (nawet wspaniała procesja wielkanocna z chórem nie budzi zachwytu u słuchacza), kontrastuje ze zdemolowaną wojną scenerią miasteczka, z ruinami kościoła na szczycie połamanych schodów. W obu operach akcja zbudowana jest na dramacie nieszczęśliwej miłości, zazdrości i zemsty, zakończonej morderstwem: pojedynczym u Mascagniego a podwójnym plus samobójstwem u Leoncavallo.

W Rycerskości wieśniaczej A (Santuzza) kocha B (Turiddu), ten jednakże kocha C (Lola), która niestety ma zazdrosnego męża D (Alfio). W finale D zabija B. W Pajacach A (Nedda/Kolombina) kocha B (Silvio), pożądana jest – bez wzajemności – przez C (Tonio) – a posiada zazdrosnego męża D (Canio/Pajac). W finale D zabija A i B, a sam popełnia samobójstwo. Genialność opery Pajace polega na tym, że wspomniany dramat zazdrości dublowany jest przez akcję sceniczną teatrzyku Del Arte. W końcu publiczność (ta na scenie i ta na sali) traci orientacje, na którym poziomie rzeczywistości znajdujemy się i do końca nie wie, czy krew lejąca się z trupów jest krwią teatralną, czy prawdziwą. Muzyka – pełna piękna i liryzmu u Mascagniego, ustępuje miejsca dramatyzmowi á la Wagner (a na pewno á la Bizet) u Leoncavallo. W obu operach jest bardzo piękna, bardzo włoska i bardzo wzruszająca. Oby tylko można ją było przeżyć z pierwszej klasy (najchętniej włoskimi) śpiewakami. Niestety – można było sobie tylko o tym pomarzyć.

                                                                                  Eva Maria Jensen

• « poprz.
• nast. »