Przegląd nowości

Powrót po 37 latach

• 

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 09, październik 2025 18:00

Po tylu latach Teresa Wojtaszek-Kubiak powróciła do swego macierzystego teatru, w którym debiutowała w 1967 roku jako Micaëla w Carmen Georges'a Bizeta w wówczas jeszcze bezdomnej Operze Łódzkiej. Co prawda Iwona Marchewka, która z tej okazji przygotowała poświęconą Artystce wystawę w foyer i kuluarach Sceny Kameralnej łódzkiego Teatru Wielkiego, wytropiła udział przyszłej solistki Metropolitan Opera w przedstawieniu Opery żebraczej Johanna Christopha Pepuscha na scenie Teatru im. Stefana Jaracza już w 1957 roku.

 

 

Łódzka i światowa primadonna przyjechała do rodzinnego miasta (urodziła się w podłódzkim Ldzaniu, ale wraz z rodziną: siostrą Anną Matczak, która przyczyniła się do powstania ekspozycji, i mężem Januszem Kubiakiem, wiolonczelistami w operowej orkiestrze, związana była z włókienniczą wówczas metropolią) z okazji najnowszej premiery Toski Giacoma Pucciniego.

W tej partii święciła sukcesy i tutaj (ostatni raz w 1988 roku) i na światowych scenach (nie tylko w Metropolitan Opera, ale i w Mnichowie, gdzie partnerował jej Placido Domingo). Zanim porwał ją świat, na macierzystej scenie zdążyła jeszcze zaśpiewać Moniuszkowską Halkę, Verdiowską Aidę, Elzę w Wagnerowskim Lohengrinie, którą zadebiutuje w wiedeńskiej Operze Państwowej, oraz Herodiadę w Tragedyji albo rzeczy o Janie i Herodzie niedawno zmarłego Romualda Twardowskiego.

 

 

Na festiwalu w Glyndebourne wystąpi jako Liza w Damie pikowej Piotra Czajkowskiego, która, obok Toski, stanie się jej drugą koronną partią w karierze. To nią właśnie zadebiutuje 18 stycznia 1973 roku w nowojorskiej Metropolitan Opera, w przedstawieniu prowadzonym przez Kazimierza Korda, który tego wieczora również po raz pierwszy stanął tam za pulpitem dyrygenckim. 

 

 

W następnych sezonach pojawi się nie tylko w repertuarze słowiańskim jako Tatiana w Eugeniuszu Onieginie (co utrwalone zostanie w nagraniu pod dyrekcją Georga Soltiego) i tytułowa Jenufa w operze Leoša Janačka, ale i włoskim: tytułowa Aida, Amelia w Balu maskowym Verdiego (za partnera mając Nicolae'a Geddę), głównie jednak werystycznym – Cio-Cio-San w Madama Butterfly (nieco wcześniej rolą tą zadebiutuje w londyńskiej Covent Garden) i Giorgietta w Płaszczu, pierwszym ogniwie Pucciniowskiego Tryptyku, a także niemieckim: Senta w Holendrze tułaczu i Elżbieta w Tannhäuserze.

Obok Jona Vickersa jako Ellen Orford wystąpila w Peterze Grimesie Benjamina Brittena. Do tego dorzuci tytułową Euryanthe Carla Marii Webera w rejestracji płytowej,  Leonorę w Beethovenowskim Fideliu w Bostonie, Chryzotemis w Elektrze Richarda Straussa w weneckiej La Fenice, tytułową Manon Lescaut w operze Pucciniego na scenie w Miami, oraz Junonę w barokowej operze Calisto Francesca Cavallego na festiwalu w Glyndebourne, z czego powstało nagranie.

 

 

A drogę do światowej kariery otworzył jej udział w koncertowym wykonaniu Królowej Saby Karla Goldmarka w partii Sulamitki w nowojorskiej Carnegie Hall, co zarejestrowane zostało na płytach. Wystąpiła ponadto na estradzie Filharmonii Nowojorskiej w XIV Symfonii Dmitrija Szostakowicza pod batutą Pierre'a Bouleza.

 

 

Wczorajsze spotkanie z Artystką otworzyła zjawiskowa interpretacja arii Gdyby rannym słonkiem z Halki, a zakończyło przypomnienie Vissi d'arte, vissi d'amore z Toski. Najwyraźniej odczuwając niedosyt z powodu jego krótkości, podzielany zresztą przez zebraną publiczność, podeszła na przód estrady i poprowadziła dalszy wywiad z samą sobą, barwnie opowiadając o swoich występach, rolach i kolegach, a także wspominając niedawno zmarłego Męża.

                                                                    Lesław Czapliński