Przegląd nowości

46. Festival d’Ambronay w trudnych czasach dla kultury

Szczegóły

Opublikowano: środa, 01, październik 2025 13:47

Wykazując nietuzinkową inwencję prowadziły zajmujący dialog, wymieniając się celnie skonstruowanymi myślami muzycznymi, co składało się na sprężystość i zgodność zespołu. Wyczuwało się też szczególnie intymną relację każdej z wykonawczyń z jej instrumentem. Nic zatem dziwnego, że ich koncert spotkał się z gorącym przyjęciem publiczności. Warto przy okazji wspomnieć, że Cohaere Ensemble wziął udział w funkcjonującym już od 2014 roku europejskim programie EEEMERGING+. Celem tej inicjatywy jest wspomaganie i promowanie karier młodych muzyków specjalizujących się w muzyce dawnej poprzez organizowanie rezydencji, koncertów, dokształcania i akcji promocyjnych. A do tych ostatnich zaliczyć także należy wydaną właśnie pod szyldem Ambronay Editions płytę polskiego zespołu.

Tego samego dnia wieczorem festiwalowi goście zajęli miejsca w głównej nawie opactwa, gdzie przebywający obecnie na rezydencji w Théâtre de Caen i koncentrujący swoją działalność na muzyce siedemnastego wieku Ensemble Correspondances przeniósł nas w wyższe rejony duchowości.  Otóż pod dyrekcją swego założyciela i szefa artystycznego Sébastiena Daucé - klawesynisty i organisty - interpretował on trzy młodzieńcze kantaty Jana Sebastiana Bacha, skomponowane przezeń w roku 1707 w Mülhausen, gdzie przez kilka miesięcy sprawował funkcję organisty. Chodzi tutaj o kantaty Aus der Tiefe ruf’ich Herr zu dir BWV 131, Gottes Zeit ist die allerbeste Zeit BWV 106 i poprzedzoną Sinfonią na smyczki Christ lag in Todes Banden BWV 4. Prowadzeni precyzyjnym gestem, wzrokiem, a nawet ruchami całego ciała członkowie przywołanego zespołu zajmowali pozycje z przodu estrady lub wycofywali się na drugi plan, w zależności od mniej lub bardziej eksponowanych partii wokalnych. Kreowali kontemplacyjny nastrój perfekcyjnym brzmieniem, pięknym zestrojeniem wszystkich zjednoczonych głosów i skupioną modlitewnością oraz pełnym panowaniem nad czasem, każdym dźwiękiem, a także ciszą. Nie zawiedli też imponujący dykcją i wokalną maestrią soliści: Caroline Weynants (sopran), Blandine de Sansal (alt), Sebastian Maclaine (tenor) i Lysandre Châlon (bas).

• « poprz.
• nast. »