Przegląd nowości

Pierre Boulez

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 31, lipiec 2025 10:53

Spośród nich przywołam Dwanaście notatek fortepianowych (1945), po latach zorkiestrowanych, trzy Sonaty na ten instrument, le Marteau sans maître do poezji René Chara (1955), Pli selon pli do tekstu Stephane‘a Mallarmé (1957-1980), w którego prawykonaniu i nagraniu jako solistka wystąpiła Halina Łukomska, oraz Rituel in memoriam Bruno Maderna (1975). W młodości grywał na Falach Martenota, stąd jego późniejsze zainteresowanie muzyką elektroniczną i konkretną, która materiał złożony z nagrań rzeczywistych odgłosów przekształcała w ten sposób, by zatrzeć źródła ich pochodzenia - Dwie etiudy (1951-1952). Propagował nowoczesną muzykę w ramach cyklu koncertowego Domaine Musical, założył placówkę badawczą w zakresie poszukiwań nowych rozwiązań muzyczno-akustycznych IRCAM, wreszcie Ensemble Intercontemporain specjalizujący się w wykonawstwie współczesnej twórczości. Jako „młody gniewny“ zwolennik awangardy w latach 50., w wywiadzie dla Der Spiegel w następnej dekadzie rzucił hasło „wysadzenia w powietrze oper“.

Po latach, w 2001 roku, w związku z tym zatrzymano go w Szwajcarii z podejrzenia o zamiar dokonania ataku terrorystycznego. Ironia sprawiła, że z czasem sam zaczął dyrygować utworami tego rodzaju artystycznego, w tym w Bayreuth: Parsifalem (1966) oraz tetralogią Pierścień Nibelunga w pamiętnej reżyserii Patrice'a Chéreau na stulecie Wagnerowskich festiwali. Zadebiutował w tej dziedzinie w 1963 roku poprowadzeniem Wozzecka Albana Berga w Operze Paryskiej w reżyserii Jean-Louisa Barrault, z kompanią którego i Madeleine Renaud związany był u zarania swej kariery. Wozzecka wystawił powtórnie trzy lata później we Frankfurcie nad Menem w inscenizacji Wielanda Wagnera, tak że nie dziwi, iż jemu właśnie powierzono kierownictwo muzyczne w Operze Paryskiej zrekonstruowanej przez Friedricha Cerhę trzyaktowej wersji Lulu wspomnianego kompozytora we współpracy z Patricem Chéreau i z Teresą Stratas w tytułowej roli. Ze wspomnianym  reżyserem przygotował jeszcze w 2007 roku Z domu umarłych Leoša Janačka. Był szefem nowojorskich filharmoników po Leonardzie Bernsteinie. Oprócz Orkiestry Filadelfijskiej współpracował z pozostałymi zespołami z amerykańskiej piątki, a także z Filharmonią w Los Angeles. Szczególnie ceniony jako interpretator dwudziestowiecznej symfoniki: Igora Strawińskiego, Beli Bartóka, Antona Weberna, a także twórczości Claude'a Debussyego, w tym Peleasa i Melizandy. Na koniec warto przytoczyć polonicum, a mianowicie nagranie z Wiener Philharmoniker dzieł Karola Szymanowskiego: I Koncertu skrzypcowego z Christianem Tetzlaffem oraz III Symfonii „Pieśni o nocy“ ze Stevem Davislimem.

                                                                    Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »