Przegląd nowości

Śpiewacy prosto z Bayreuth

Szczegóły

Opublikowano: środa, 30, lipiec 2025 10:27

Wykonawców jest aż 17 i tylu solistów trzeba przygotować, plus jeszcze chór i orkiestrę. Muzycznie Śpiewacy norymberscy są mało podobni do innych dzieł tego twórcy, nie ma tutaj tzw. „niekończących się melodii”, a zakończenie opery to happy end. Wagner jednak nie byłby sobą, gdyby nie zawarł w tym dziele jakiegoś ideowego przesłania. Z jednej strony wprowadził do fabuły utworu autentyczną postać historyczną Hansa Sachsa, norymberskiego szewca z XVI wieku, który był także poetą i twórcą pieśni, członkiem stowarzyszenia Meistersingersów, zrzeszającego poetów, śpiewaków i muzyków. W omawianym przedstawieniu tę ogromną (opera to ponad cztery godziny muzyki) i trudną rolę wykonuje bas Georg Zeppenfeld. Z drugiej strony opera zawiera też znaczące niemieckie wątki patriotyczne, które były skrzętnie wykorzystywane dla propagandy reżimu hitlerowskiego, zwłaszcza patetyczny, marszowy motyw pojawiający się już w Uwerturze do Die Meistersinger von Nürnberg, a rozbudowany w trzecim akcie gdzie włącza się jeszcze chór.

Abstrahując jednak od tych aspektów ta niezwykła opera Wagnera jest wybitnym dziełem muzycznym, bardzo rzadko pokazywanym na polskich scenach, więc z tym większym zainteresowaniem przyjęłam retransmisję radiową (ARD) przedstawienia z 25.07 2025 na youtube. Dyrygował włoski kapelmistrz Daniele Gatti, bardzo aktywny w świecie operowym, główny dyrygent festiwalu Maggio Musicale Fiorentino, poza tym to artystyczny doradca Mahler Chamber Orchestra, dyrektor Orchestra Mozart i główny dyrygent Staatskapelle Dresden. Nie bez znaczenia dla odbioru dzieła były z pewnością, niewidoczne w transmisji radiowej, kreacje sceniczne, reżyseria Matthiasa Davidsa, oprawa sceniczna Andrew D. Edwardsa i kostiumy Susanne Hubrich. Można jednak mieć przedsmak walorów przedstawienia na podstawie kilku krótkich fragmentów wideo z facebooka i fotografii. Niemiecki recenzent napisał: „Postacie? To nie zakurzone teatralne mumie, lecz oddychające istoty z potężnymi głosami. Michael Spyres jako Walther nie jest bohaterem z marmuru, lecz człowiekiem z głosem, który rozgrzewa nawet parkiet. Christina Nilsson jako Eva (główna amantka będąca nagrodą dla zwycięzcy konkursu śpiewaczego) nie robi się na słodką ofiarę męskiej fantazji, lecz pokazuje kobietę, która w swojej arii z uśmiechem podważa patriarchat. A Georg Zeppenfeld jako Sachs nie wygląda na monumentalnego kaznodzieję i moralistę, lecz jest sąsiadem, któremu możesz powierzyć kieliszek czerwonego wina nawet o trzeciej w nocy”. Patrząc z naszej perspektywy na te obrazki oprawa wizualna opery jest bardzo kolorowa, z lekka kiczowata, jakby wzięta z festynu, wiejskiego jarmarku albo telewizyjnego show dla dzieci.

• « poprz.
• nast. »