Przegląd nowości

Mozart zasiada do steinwaya i wybiega wyobraźnią w przyszłość…

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 27, lipiec 2025 10:19

Wirtuozowska, z efektami artykulacyjnymi właściwymi dla dwudziestowiecznej pianistyki, stąd u niektórych budziła zastrzeżenia jako estetycznie stanowiąca obcy wtręt. Leonskaja nie mniej ekspresyjnie zagrała wariacyjne Andante oraz finałowe Rondo. W przypadku XXIV Koncertu c-moll KV 491 artystki w znacznej mierze uznały, iż jego własna oryginalność (wraz z drugim molowym stanowi do pewnego stopnia palimpsest dla Trzeciego Beethovena) i nowatorstwo (wariacyjne ujęcie finału zamiast ronda) są wystarczające, a więc poprzestały na wiernym odtworzeniu tekstu muzycznego, rezygnując z własnych pomysłów interpretacyjnych.

Tym razem autorem kadencji był Johannes Brahms i jest ona bardziej spójna z resztą utworu. Nawiązaniem do epoki Mozarta oraz uprawianych przezeń gatunków były kompozycje, które archaizację uczyniły swoim zawołaniem, pozostając na tropie dawnych form i technik muzycznych.

A więc Divertimento B-dur „Meine kleine Haydn Musik“ Henryka Czyża, ale swym tytułem nawiązujące również do słynnej serenady drugiego klasyka wiedeńskiego. Jak samo określenie wskazuje, była to ówczesna muzyka rozrywkowa, która z czasem stała się klasyką. I taki jest utwór Czyża, nie uciekający od tego, co zdarzyło się potem, ale traktujący przeszłość z „przymrużeniem ucha“. Dyrygenta i kompozytora w jednej osobie, a więc nie zapominającego o wcześniej mierzących się z nią Prokofiewie w Klasycznej i Szostakowiczu w Dziewiątej, a zarazem mającego po mistrzowsku opanowaną sztukę instrumentacji.

• « poprz.
• nast. »