Przegląd nowości

Sarmacka „Halka“ na osiemdziesięciolecie

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 14, lipiec 2025 21:01

Izabela Matuła w tytułowej partii w pierwszej, krakowskiej części nadużywała dynamiki, zwłaszcza w górnym rejestrze, wskutek czego jej głos nabierał ostrego zabarwienia. W czasie przerwy artystka jakby przeszła metamorfozę i w sekwencji podhalańskiej, na przekór temu, iż coraz bardziej pogrąża się w obłędzie, jej śpiew odznaczał się wyjątkową kulturą i muzykalnością.

Zwłaszcza wysokie dźwięki, intonowane pianissimo i stopniowo rozszerzane i wzmacniane dynamicznie, urzekały szlachetnością brzmienia. Ujęcie kawatyny O mój maleńki wywierało wrażenie zarówno we wzruszającym ustępie lirycznym, jak i w zdecydowanie dramatycznych. Także chór w pełni odnalazł się dopiero w góralskich kostiumach - ustęp otwierający trzeci akt - jakby wcześniej kontusze nieco go uwierały. 

Reżyser nie osłabił zawartych w libretcie antagonizmów stanowych, choć w ostatnim akcie starał się zarysować przemianę Janusza i rodzące się w nim poczucie winy, spotykające się wszakże z nieufnością i wrogością górali. Wyeksponował ponadto rolę w dramacie jego zausznika, okrutnego Dziemby. Skoro inscenizacja jest dziełem choreografa, nie dziwi efektowne ułożenie Poloneza, Mazura i Tańców góralskich. Warto może zarejestrować to przedstawienie jako kanoniczną wersję opery Stanisława Moniuszki, jako punkt odniesienia wobec inscenizacji dość swobodnie traktujących pierwowzór, odchodzących od lokalnych i historycznych realiów?

                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »