Przegląd nowości

Opera pod gwiazdami...

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 08, lipiec 2025 22:44

Przed laty Birgit Nilson wystąpiła właśnie w Tosce w warszawskim Teatrze Wielkim, tyle że nieszczęśliwym trafem tego samego dnia Artur Rubinstein dawał pożegnalny koncert w Łodzi, skutecznie odbierając jej publiczność. Przy tego rodzaju widowiskach pod gołym niebem w naszych realiach klimatycznych współreżyserem bywa pogoda.

I tak nie zajaśniały gwiazdy podczas arii Cavaradossiego E lucevan le stelle w trzecim akcie, a w najbardziej dramatycznych momentach poprzedniego rozpadał się deszcz. Wcześniejszej wawelskiej prezentacji tej inscenizacji w 2005 roku, tyle że na zewnętrznym dziedzińcu, też towarzyszyły podobne okoliczności. Vanessa Goikoetxea (wym. goikoecziea) to najlepsza Tosca jaką do tej pory słyszałem.

Posiada wszelkie atuty predestynujące ją do tej roli. Piękny głos wzorowo ustawiony, również w zakresie wyrównanej emisji, świetna technika wokalna i uroda. Śpiew dla niej to czynność równie naturalna jak mówienie. Mimo że to partia par exellence dramatyczna, w ujęciu tej artystki ani przez moment nie była przerysowana, ani z nadmiarem ekspresji, a za to z powodzeniem odsłoniła swe aspekty liryczne. Przeciwnicy weryzmu nazywali dzieła przynależne do tego kierunku „operami krzyku“. W jej wykonaniu było natomiast wiele muzycznej kultury: delikatna artykulacja, częściowo w dynamice pianissimo, ze stopniowym rozszerzaniem natężenia dźwięku, dbałość o jego urodę, szlachetne kształtowanie frazy. Dawno nie słyszałem tak pięknej, a zarazem wzruszającej interpretacji arii Vissi d"arte, vissi d'amore. Tej Tosce wierzyło się w to, o czym śpiewa, w szczerość jej uczuć, a los budził autentyczne współczucie.

• « poprz.
• nast. »