Przegląd nowości

Z błogosławieństwem Jerzego Semkowa?

Szczegóły

Opublikowano: środa, 18, czerwiec 2025 22:47

Od najlepszej strony prezentowały się smyczki i drzewo, odznaczające się dużą plastycznością brzmieniową, a najwięcej zastrzeżeń budziła blacha poza puzonistą i jego szlachetnymi wejściami oraz pewnym i głębokim dźwiękiem tuby. Menuet początkowo posiada elegancki dworski charakter, z czasem plebeizując się poprzez rytmiczną dosadność, by ostatecznie powrócić do punktu wyjścia.

W Scherzu na plan pierwszy wysuwają się dobiegające spoza audytorium sola rogu pocztowego, w tym konkretnym wypadku zastąpionego przez trąbkę, której intonacja pozostawiała nieco do życzenia. W pieśniowym ogniwie czwartym mieliśmy do czynienia z prawdziwego zdarzenia altem Małgorzaty Pańko-Edery, płynącym rozlewną kantyleną i wchodzącym w dialogowanie z obojem.

Finałowe Adagio jest spokojniejsze i bardziej śpiewne od tych z późniejszych symfonii, choć zwieńczone zostaje potężną kodą z rytmem triumfalnie wybijanym na kotłach. Duża rola do odegrania przypadła Kornelii Figielskiej, koncertmistrzyni Sinfonii Iuventus, albowiem partytura zawiera wiele solo skrzypcowych. I muzyczka w pełni wywiązała się z tego zadania. Hollerung za pomocą crescenda, czyli dynamicznego narastania, oraz acceleranda, a więc przyspieszenia, brawurowo zarysowywał nie tylko finałową kulminację, ale i te kończące pierwszą i trzecią części, wywołując spontaniczne owacje, którym trudno się dziwić. Pamiętać należy, iż w dziewiętnastym wieku było to powszechną praktyką, a kompozytorzy swój sukces mierzyli długością braw po każdym ogniwie swych form cyklicznych.

                                                               Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »