Przegląd nowości

„Górą kobiety” – koncert Kapeli Królewskiej w Kopenhadze w maju 2025 roku

Szczegóły

Opublikowano: środa, 18, czerwiec 2025 22:49

Właściwie nikt nie oczekiwał niczego poza tym dziełem, tymczasem okazało się, że Mszę zaśpiewano dopiero po pauzie, a w pierwszej części zaserwowano publiczności coś, czego ona się zupełnie nie spodziewała: prawykonanie koncertu na puzon solo i orkiestrę duńskiej kompozytorki, Signe Lykke. Muszę przyznać, że nazwisko niewiele mi mówiło, co nie powinno dziwić, bo wielkie dzieła symfoniczne osoby młodej (Signe jest urodzona w 1990 roku) nie spotyka się w repertuarze abonamentowych koncertów. 

Krótkie spojrzenie do programu uświadomiło mi, że o Signe powinnam była jednak coś wiedzieć, w roku obecnym otrzyma ona bowiem nagrodę honorową fundacji im. Carla Nielsena i Anne-Marii Carl-Nielsen wysokości miliona koron. Spieszę wiec donieść, ze Signe Lykke (nawiasem mówiąc „lykke” po duńsku znaczy „szczęście”) posiada dyplom kompozytorski dwóch uczelni: z Londynu i Texasu, dyplom wokalny z Kopenhagi i dyplom doktorski z klasy kompozycji w Aarhus, ma w swym dorobku zarówno operę, jak i dzieła kameralne, chóralne, oraz eksperymentalne z pogranicza muzyki poważnej i rockowej, jak i dzieła powstałe w ścisłej współpracy z twórcami instalacji świetlnych. Koncert na puzon, który usłyszeliśmy w pierwszej części koncertu Kapeli Królewskiej, miał być „dogłębnym badaniem fenomenu pamięci i perspektyw czasowych, zachodzących podczas wspominania przeszłości” (cytat z wypowiedzi kompozytorki). Utwór okazał się poruszać na granicy słyszalności, a „poruszanie” się było niewiarygodnym wręcz „slow motion”. Nigdy chyba nie widziałam 90 instrumentalistów orkiestry symfonicznej siedzących nieruchomo przez 25 minut i od czasu do czasu „wypowiadających się” za pomocą prawie niedosłyszalnych dźwięków. O jakimś „ciągu muzycznym” nie mogło być mowy. Solista, wybitny puzonista Jesper Busk Sørensen, członek Berliner Philharmoniker, finalista konkursu puzonowego w roku 2022, a od 2015 profesor kopenhaskiego Konserwatorium, delikatnie podmuchiwał w swój instrument, tylko od czasu do czasu wydobywając z niego jakiś dźwięk. „Nie klaskam dla protestu” – powiedziała z dezaprobatą nieznana mi kobieta, siedząca obok – ja też nie klaskałam. 

• « poprz.
• nast. »