Przegląd nowości

Straszne przypadki Ambrogia czyli „Cyrulik sewilski“ z MET

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 05, czerwiec 2025 15:30

Jack Swanson, wykonawca Hrabiego Almavivy, to lekki tenor typu di grazia otwarty na wysokie tony dla tego głosu. Zaśpiewał popisową, wielką arię Cessa più resistere, zawierającą liczne koloratury i zakończoną wirtuozowskim rondem z fletem Ah il più lieto, il più felice, przy czym artykulacja c² pozbawiona była swobody i nosiła oznaki pewnego wysiłku w przeciwieństwie do Juana Diego Flóreza, dla którego przywrócono ten numer, czy Lawrence'a Brownlee. W tytułowej roli wystąpił pochodzący z Mołdawii rosyjski baryton Andriej Żylichowski.

Pod względem powierzchowności odznaczający się znacznym wdziękiem, choć wokalnie nieco zbyt statyczny i pozbawiony większej dozy błyskotliwości. Najbardziej odpowiadał oczekiwaniom  kompozytora węgierski bas komiczny Peter Kálmán w charakterystycznej roli okpionego, pożądliwego starca, czyli wspomnianego już Don Bartola.

Zwłaszcza w jego arii A un dottor della mia sorte budząc między innymi brawurowym parlandem. Całości brakowało jednak lekkości i potoczystości pożądanych w komicznych operach belcantowych być  może z powodu prowadzącego spektakl Giacomo Sagripantiego, a efekt echa w  sekcji skrzypiec w drugim temacie uwertury był prawdopodobnie bardziej zasługą instrumentalistów niż dyrygenta. Continuo z wdziękiem i dowcipnie  realizowała Liora Maurer, zapowiadając na przykład pojawienie się Figara pasażem z jego kawatyny Largo al factotum. W sumie solidne, profesjonalne wykonanie, ale bez rewelacji.

                                                                     Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »