Przegląd nowości

Kompozytorki z „Nazar“ w nazwisku. A także Pogorelić

Szczegóły

Opublikowano: środa, 14, maj 2025 21:34

Połączone powinowactwem: Synowa i Teściowa. Udatnie rozwija się późna twórczość kompozytorska Joanny Wnuk-Nazarowej. Może wynika to z mechanizmu długiego dojrzewania odpowiedniej dyspozycji artystycznej, która wydaje obecnie utwory wyłącznie w pełni ukształtowane. Potwierdza to wypowiedź artystki na spotkaniu poprzedzającym koncert Filharmonii Krakowskiej, że nigdy nie powraca do zakończonej partytury i nie wprowadza już żadnych zmian.

Powyższe konstatacje odnieść można do Glorii na chóry: mieszany i dziecięcy, organy i wielką orkiestrę symfoniczną, najnowszej kompozycji powstałej dla uczczenia 80-lecia Filharmonii Krakowskiej, której dyrektorką Wnuk-Nazarowa była w ostatniej dekadzie ubiegłego stulecia (prawykonanie pod dyrekcją Alaksandara Chumały miało miejsce w piątek 9 maja). W zakresie języka muzycznego dają uchwycić się wspólne cechy z operą Wanda, co nie dziwi ze względu na niewielki odstęp czasowy i podobny skład.

Zwłaszcza dotyczą one sposobu traktowania chóru oraz rozbudowanej sekcji perkusyjnej (z hipnotyzującym brzmieniem marimby i suchym terkotki), momentami przywodzącej na myśl muzykę Dalekiego Wschodu, choć artystka odżegnuje się od tego rodzaju inspiracji. A zatem mamy już w pełni do czynienia z autorską rozpoznawalnością. Indywidualny styl Wnuk-Nazarowej stanowi syntezę doświadczeń i poszukiwań właściwych dla drugiej połowy ubiegłego wieku. Polega na operowaniu gęstą fakturą, nie stroniącą od klasterów czyli bloków dźwiękowych, a partia chóralna nie ogranicza się jedynie do śpiewu ujętego w technikę kontrapunktu, ale odwołuje się do zróżnicowanej artykulacji obejmującej szept i skandowanie.

• « poprz.
• nast. »