Przegląd nowości

Indiana Jones odkrywa grób Aidy i Radamesa i toczące się tam pośmiertne życie Egipcjan

Szczegóły

Opublikowano: środa, 23, kwiecień 2025 12:29

Pod względem estetyki najnowsze wystawienie Aidy w Operze Krakowskiej góruje nad nowojorskim pod względem scenograficznym, a to za sprawą konsekwentnego operowania jednolitą, czarno-złotą tonacją kolorystyczną. Na pierwszy plan wysunęła się para protagonistów: tytułowa Aida i Radames, która znalazła idealnych odtwórców w osobach Angel Blue i Piotra Beczały. Południowoafrykańska śpiewaczka zachwyca przede wszystkim wielką kulturą  śpiewu.

Znakomicie ustawiony głos o wzorowej emisji, dzięki czemu nie wkrada się najmniejsze wibrato i nawet przy najwyższym natężeniu dynamicznym nie wkrada się ostre zabarwienie. Przy tym artystka w zależności od potrzeb wyrazowych operuje zróżnicowanymi odcieniami piana i pianissima, na przykład w arii Ritorna vincitor! z pierwszego aktu czy w cichnącym wybrzmiewaniu na koniec pierwszej odsłony drugiego aktu.

Piotr Beczała nie jest tenorem bohaterskim, ale jego głos z wiekiem okrzepł i pozwala mu z powodzeniem podejmować partie o dramatycznym zacięciu. W celach ekspresyjnych sięga do falsetu jak pod koniec arii Celeste Aida, umieszczonej na początku, gdy głos nie jest jeszcze w pełni rozśpiewany, w duecie z Aidą Pur ti riveggo, mia dolce Aida... w trzecim akcie i wreszcie w tym finałowym Morir! sì pura e bella!, dzięki czemu zestraja się barwowo z brzmieniem sopranu. Spektakl nadawany 25 stycznia (na potrzeby recenzji obejrzany  21 kwietnia w ramach retransmisji w krakowskim kinie Kijów należącym do sieci Apollo-Film) zapewne zainspirował w Krakowie Dominika Sutowicza do zastosowania tego środka. 

• « poprz.
• nast. »