Przegląd nowości

Nowa szansa dla „Sigurda” Ernesta Reyera w Opéra de Marseille

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 17, kwiecień 2025 21:56

Wydarta z zaklęć Odyna piękna Walkiria zakochuje się jednak w prawdziwym zbawcy, ujawnionym w dodatku przez zadrosną Hildę, a i on wyznaje Brunehildzie miłość. Aby ją zdobyć, postanawia się zmierzyć z Guntherem w rycerskim pojedynku. Ostatecznie ten ostatni zadaje Sigurdowi śmiertelny cios w plecy i w finale Brunehilda wstępuje razem z ukochanym bohaterem na żałobny stos.

Libreciści przywołują też trzy Norny, podstępnego Elfa, czarownicę Utę, wprowadzając również takie magiczne elementy, jak wywołujący miłosny dreszcz grzmot czy czarodziejskie zioło. Opowiedzenie tej emanującej tajemnicą historii współczesnemu widzowi nie należy do łatwych zadań, wszak reżyser Charles Roubaud potrafi nadać swojej inscenizacji atrakcyjny i nie stroniący od symboliki ponadczasowy wymiar, unikając zarazem popadającej w sztampowość i wizualne efekciarstwo dosłowności.

Cały obraz osadzony jest w stylizowanej i dość ascetycznej scenografii (Emmanuelle Favre) ograniczającej się do ruchomych bloków i elementów, które po zręcznych manipulacjach kreują sugestywne i często poetyckie przestrzenie, dobrze służące prowadzeniu scenicznej narracji. W budowaniu plastycznej wizji niezwykle istotną rolą odgrywa subtelnie sterowana przez Jacques’a Rouveyrollisa reżyseria świateł, operująca na różnych planach i umiejętnie wydobywająca istotne w danym momencie kadry. Z kolei zaprojektowane z dużą dozą wyobraźni przez Katię Duflot i utrzymane w historycznej estetyce, wszak nie przywołujące konkretnej epoki, kostiumy celnie charakteryzują poszczególne postaci. 

• « poprz.
• nast. »