Przegląd nowości

Muzyczne promenady z Sinfoniettą Cracovią i Aleną Bajewą

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 15, marzec 2025 09:51

Na więcej kontrastów agogicznych, a więc różnicowanie tempa, a także operowanie barwą brzmienia, pozwolić sobie można w muzyce późnego romantyzmu. W Serenadzie e-moll op. 20 Edwarda Elgara najbardziej ujmujące było dla mnie środkowe Larghetto zagrane skupionym dźwiękiem i z pewną dozą marzycielskości, ujętej wszakże w karby wyrazowego zdyscyplinowania, bez popadania w przesadną egzaltację.

Utworem podobnego kalibru jest Suita G-dur Ignacego Jana Paderewskiego, przedstawiona w wersji autorskiej, niedokończonej, bez uzupełnienia o zrekonstruowany przez Sławomira Czarneckiego finał (miałem problemy z przypomnieniem sobie tego twórcy i jego identyfikację zawdzięczam p. red. Annie Woźniakowskiej).

Szkoda że przestawiono ogniwa i nie wykonano na koniec Scherza o zwiewnej fakturze, a które muzycy Sinfonietty zagrali z polotem: potoczyście i z dramatycznym nerwem. Pouczające jest wysłuchanie utworów barokowych na współczesnych instrumentach z czym mieliśmy do czynienia w przypadku zagranych na wstępie Introdukcji, Arii i Presta Benedetta Marcella. Lubię w sztuce różnorodność, a nie standardowe ujednolicenie, a zatem taka konfrontacja posiada dla mnie znaczne walory. I nie zawiodłem się. 

• « poprz.
• nast. »