Przegląd nowości

Bardzo straszny dwór. Widowisko repetytywne

Szczegóły

Opublikowano: środa, 05, marzec 2025 17:56

Na koniec przychodzi czas na wywierający szczególne wrażenie rozstrzelany mazur, którego figury kreśli potem w nieskończoność, jakby w śmiertelnym zapamiętaniu, prawie nagi Zbigniew, co jakiś czas ustrzelony i kontynuujący ten paroksyzm, co przywodzi na myśl teatralne wizje Tadeusza Kantora, ale i zakończenie Życia snem w inscenizacji Jerzego Jarockiego z wykonującym baletowe pas Krzysztofem Globiszem, skądinąd pojawiającym się jako Miecznik.

Nie zapieje kogut, lecz z tego chocholego tańca uwolni go dopiero chłopiec z piłką, wolny od obciążeń i urazów przodków i zapraszający do wspólnej zabawy. Zakończyła się bowiem "straszna ofiara" z teatralnej wędrówki po traumatycznych mitach, a stanowiąca rodzaj egzorcyzmów z nich wyzwalających. W końcu taka była według Arystotelesa źródłowa geneza aktu oczyszczenia w antycznej tragedii.

Nie jestem pewien, czy dostąpiłem za sprawą tego spektaklu katharsis, ale pod względem estetycznym wyniosłem w pamięci "ofiarę" złożoną w tej intencji przez dwoje aktorów: Łukasza Szczepanowskiego jako Zbigniewa, wnoszącego do przedstawienia zarówno rejestr tragiczny, jak i błazeński, a więc rytualnego przedrzeźniania narodowych świętości, oraz Ewy Kolasińskiej w transwestycznej roli Pastucha Grzesia, jedynej w pełni niemej i nawiązującej do emploi z niegdysiejszych teatrów, grania chłopców przez aktorki, często zrastające się z nimi do późnych lat scenicznej aktywności. I koło się zamyka, bo w końcu jesteśmy w STARYM Teatrze!

                                                                           Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »