Przegląd nowości

Opera Lubelska zaprasza!

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 18, luty 2025 21:05

Jedynym „filmowcem”, który umiał, moim zdaniem, pogodzić reżyserię z dziełem muzycznym kompozytora jest Lech Majewski (Pokój saren – Opera Śląska w Bytomiu, Król Ubu –Teatr Wielki w Łodzi i Carmen – Teatr Wielki – Opera Narodowa w Warszawie). 

Wojciech Adamczyk interesująco połączył operę ze sztuką filmową, nie tylko dlatego, że  umiejscowił akcję we włoskim studiu filmowym, ale również dlatego, że prowadzona akcja sceniczna, była świetnie, zsynchronizowana ze zmianą dekoracji które przypominały różnorodne ujęcia filmowe, charakteryzowały się planem ogólnym lub detalem (wille, fontanny, posągi, samochody). Spektakl był niezwykle widowiskowy za sprawą scenografii, którą stworzył Marek Chowaniec, a której dopełnieniem były interesujące kostiumy autorstwa Marii Balcerek.

Bohaterom opery reżyser przypisał odmienne role niż w oryginale. Stali się oni: producentem filmowym, córką potentata przemysłowego, hrabią, właścicielem stoczni, słynną aktorką, asystentem producenta filmowego, aktorską gwiazdą i początkującą aktorką. Przeniósł akcję opery do drugiej dekady XX wieku, ale uwspółcześnienie nie odbyło się kosztem muzyki. Dokonano tylko niewielkich, symbolicznych skrótów. Muzyka, tak jak powinno być w operze, miała nadrzędną rolę nad wszystkimi innymi składowymi spektaklu. Mozart górował nad całością przedstawienia za sprawą orkiestry, o co zadbał konsekwentnie i z uwagą dyrygent Vincent Kozlovsky. Niestety wysiłek muzyków nie jest i nie będzie w pełni zauważalny i doceniany, dopóki nie zostanie odpowienio udoskonalona akustyka Sali Operowej w lubelskim Centrum Spotkania Kultur.

• « poprz.
• nast. »