Przegląd nowości

„Cyganeria” czyli Se non è vero

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 10, grudzień 2024 22:38

Nawet gdy soliści śpiewali piano i jeszcze ich głos przebijał się przez spuszczoną z sufitu siateczkę, było ich dobrze słychać. To wśród ostatnio oglądanych dyrygentów rzadkość. A soliści, jak to śpiewacy, raz lepsi, raz słabsi, spełnili pokładane nadzieje. Zwłaszcza czołowa para Iwona Socha i Andrzej Lampert pozwolili swym ładnie brzmiącym głosom płynąć swobodnie, tworzyć niezapomniane kreacje wokalne, wciąż wzmagających ciśnienie krwi muzycznych emocji. Czasem w szczególnie wymagającej frazie coś jakby lekko wokalnie siadało.

Był również całkiem zgrabny muzycznie słynny Walc Musetty, choć Milenie Arsovskiej z pierwszej obsady, uroczej sopranistce pochodzącej z Bałkanów, przydałoby się więcej kultury wokalnej w kształtowaniu emisji i barwy głosu. Partner Musetty, Arkadiusz Anyszka jako Marcello, jedyny z tej czwórki nie będący „śpiewakiem gościnnym”, w bardzo dobry sposób wykonał wszystkie zadania wokalne, jak też aktorskie. Dzielnie mu sekundowali jego pozostali koledzy z Teatru Wielkiego – Benoit i Alcindoro.

Głównymi zadaniami artystów z owej Cyganerii, były sztubackie zabawy, małpiarskie popisy, próby rozpalenia nawet książkami (FE – to upadek) w kominku i przygotowania posiłku. Wygłupy jednak kończą się w czwartym akcie. Czwórka mieszkańców mansardy odchodzi na stronę, ale nie znika w czeluściach sceny, gdy na pierwszym planie stoi łóżko z umierającą. Dyskrecja towarzystwa znanego raczej z luźnych obyczajów budzi szacunek i dodaje ciężaru etycznego końcowym scenom. Jest też świadectwem, iż robiący karierę na Zachodzie nie dał się w całości pochłonąć bezguściu i ambiwalencji uczuciowej.

                                                                       Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »