Przegląd nowości

10. Donizetti Opera Festiwal w Bergamo: “Don Pasquale”

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 30, listopad 2024 15:25

Nic zatem dziwnego, że i w tym przypadku jej propozycja nie jest pozbawiona akcentowania klasowych różnic i szukania w operze Donizettiego feministycznego wydźwięku. Scenografia Marie-Alice Bahry ukazuje luksusową willę z hojnie wypełnionym dobrymi trunkami barkiem oraz basenem. Już od pierwszej sceny Don Pasquale jest przedstawiony nie jako żałosny safanduła, lecz starszy, ale dziarski jegomość, oddający się dla podtrzymania kondycji fizycznym ćwiczeniom pod czujnym okiem doktora Malatesty.

Jego utrzymane we współczesnym stylu domostwo osadzone jest na obrotowej scenie, co pozwala je pokazywać z różnych stron, na przykład od tyłu, gdzie trzymane są kosze na śmieci. To pośród nich Ernesto śpiewa swoją arię z towarzyszeniem tęsknej solówki trąbki, wykonywanej przez przebranego za kloszarda muzyka. Ów biedak otrzymuje zresztą od Ernesta wyciągane z walizki ubrania zamiast napiwku.

Domu pozbawiona też jest Norina, skoro jej jedynym schronieniem okazuje się być stary i ciągle ulegający awariom samochód, do którego akumulatora ta śliczna dziewczyna podłącza czajnik elektryczny. To właśnie tym samochodem oddala się ona w finale - w którym pojawiają się transparenty oznajmiające, że "Miłość jest ponadczasowa” i „Miłość nie ma granic" - wyruszając na poszukiwanie niezależnego życia. Tym samym wbrew treści libretta Norina niespodziewanie porzuca zakochanego w niej Ernesta. Scena przemeblowywania domu oniemiałego z oburzenia Don Pasquale zamienia się tutaj w komicznie utanecznioną krzątaninę, podczas której zamiast mebli przesuwane są we wszystkich kierunkach nie wiadomo co zawierające skrzynie. 

• « poprz.
• nast. »