Przegląd nowości

10. Donizetti Opera Festiwal w Bergamo: „Zoraida di Granata”

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 28, listopad 2024 22:27

Dokładniej rzecz ujmując przywołuje on destrukcję Sarajewa, a w szczególności znajdującej się w tym mieście utrzymanej w stylu neomauretańskim Biblioteki Narodowej Bośni i Hercegowiny, która legła w gruzach w wyniku bombardowania w roku 1992. Jednolita i pogrążona w półmroku (oświetlenie Daniele Naldi) scenografia Gary’ego McCanna, odtwarzająca wygląd owej zniszczonej biblioteki, nawiązuje właśnie do tej ponurej rzeczywistości.

Jedynym ruchomym elementem jest tutaj coś w rodzaju spuszczanej lub podciąganej do góry arabskiej muszaraby - także zniszczonej - czyli ozdobnej drewnianej kraty, zwyczajowo zakrywającej balkony lub okna. Jej zręcznie zaplanowaną funkcją jest sugestywne kreślenie poszczególnych miejsc akcji. Jeśli chodzi o kontekst wojenny to znajduje on niezwykle brutalną ilustrację w scenie, w której Almuzir dokonuje egzekucji na dwóch jeńcach z zasłoniętymi kominiarkami twarzami, strzelając im z pistoletu w głowę.

Ravella nie oszczędza nam też bardzo realistycznego widoku znęcającego się psychicznie nad Zoraidą uzurpatora, albowiem przemoc jest w tej realizacji wszechobecna. To też uzasadnia styl, w jakim utrzymane są zaprojektowane przez Gabrielle Ingram stroje: chórzyści są odziani w paramilitarne mundury i wyposażeni w broń, zaś Almuzir nosi - jak większość dyktatorów - czarny kostium. Jedynie kolorowe suknia i kamizelka Zoraidy wprowadzają niepozornie do przedstawienia barwny akcent. W tym przygnębiającym obrazie nagła przemiana zdobywającego się niespodziewanie na wielkoduszność Almuzira i tym samym pozytywne zakończenie opery przynosi pewną ulgę.

• « poprz.
• nast. »