Przegląd nowości

Polska pod butem a Witold boso

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 26, listopad 2024 20:32

Aby było teatralnie jest też drugi Witold – kobieta, a raczej dziewczynka, wykreowana przez Iwonę Lubowicz, powtarzająca słowa (brata) i śpiewająca to samo raz w unisonie, innym razem w rozmaitych konfiguracjach interwałowych. No i nie można zapomnieć o świetnej Albertynce – Joannie Freszel, której reżyserom nie udało się rozebrać do naga.

Można by jeszcze długo opowiadać o pozostałych „pobocznych", ale jakże smakowitych postaciach dramatu: Matką i Cesarzową – Małgorzatą Pańko-Edery, Januszem, Rasputinem Księciem – Łukaszem Hajduczenią (w sprawie demonizmu powinien wziąć przykład z Rasputina w Teatrze Rampa), Jerzym, Księciem i Adasiem – Witoldem Żołądkiewiczem, Renią – Moniką Ledzion-Porczyńską (to obsada II premiery).

Wszyscy z poświęceniem realizują trudne zadania muzyczne, wokalne i aktorskie idąc za myślą libretta opracowanego przez kompozytora Michała Dobrzyńskiego, ale także za jego umiarkowanie nowoczesną, choć bardzo różnorodną i barwną partyturą. Jaka jest ta muzyka? Odwołajmy się do słów jej twórcy: –... [muzyka] może na swój sposób dopełnić to, czego tekstowi (...) brakuje. W moim odczuciu pozostawia wiele przestrzeni do „uzupełnienia" – oczywiście za sprawą muzyki. Jeśli sam kompozytor wspomniał, że muzyka uzupełnia, to pewnie tak jest. A widzowie, którzy w finale zobaczą wielki but wojskowy zawieszony nad wszystkimi wykonawcami, mogą się poddać rozmyślaniom nad krętymi ścieżkami naszej historii, której wyrazem nie musiała być, choć była drwina.

                                                                    Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »