Przegląd nowości

10. Donizetti Opera Festiwal w Bergamo: „Roberto Devereux”

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 23, listopad 2024 10:45

Cały kadr sceniczny otoczony jest świetlną ramą, której intensywność iluminacji (Peter Mumford) ulega zmianie w zależności od opanowujących poszczególnych protagonistów uczuć, emocji i namiętności. Po bokach i w głębi scenicznej przestrzeni wznoszą się czarne trybuny, na których pojawiają się ustawieni w szeregach chórzyści. Widoczne są tylko ich wydobywane z ciemności za pomocą projekcji świateł głowy, początkowo nieruchome, a w kluczowych momentach wykonujące sztuczne ruchy, jakby w proteście przeciwko rozgrywającym się wydarzeniom.

Pojawiająca się już na samym początku przedstawienia Sara, księżna Nottingham, tkwi nieruchomo koło czerwonego łoża, nasuwającego skojarzenia z rzekomą niewiernością tytułowego bohatera, która dla królowej Elżbiety stanowi zbrodnię większą niż zdrada stanu. Owo łoże zwisa później jak tragiczne przeznaczenie nad głowami protagonistów, zaś przyjmujący również czerwony kolor tron zwiastuje ostateczne wykonanie na Roberto niesprawiedliwego wyroku.

O tym, że ten ostatni jest również pisarzem i poetą informują nas wyświetlane w tle cytaty z jego tekstów. Reżyser kładzie jednak przede wszystkim akcent na wątek śmierci, który jest w tej inscenizacji aż do przesady wszechobecny. Otóż na przykład jednym z motywów zdobiących suknię królowej jest czaszka, spoczywająca również fizycznie - oprócz wielu innych przedmiotów - na ustawionym z boku stoliku. W akcie trzecim wyłaniające się w oddali kobiety niosą w rękach czaszki, a następnie układają je na proscenium wśród rozłożonych tam już uprzednio kwiatów i cmentarnych świec. Na tym się jednak nie kończy nieustanne przywoływanie śmierci, gdyż reżyser wpadł jeszcze na pomysł wprowadzenia do swojej inscenizacji animowanego przez lalkarzy szkieletu.

• « poprz.
• nast. »