Przegląd nowości

Koncert-monstrum i czeski Brahms

Szczegóły

Opublikowano: środa, 27, listopad 2024 19:48

Dziwić może, dlaczego ta faktycznie symfonia z fortepianem nie została zaliczona do tego gatunku i nie zyskała odpowiedniej liczby, dzięki czemu dorobek kompozytora w tej dziedzinie zamknąłby się w Beethovenowskiej dziewiątce? Na antypodach wobec pierwszego punktu programu znajduje się Antonín Dvořák. Niezrównany melodysta, ale jednocześnie odznaczający się formalną dyscypliną na podobieństwo przywołanego Brahmsa.

Może dlatego takim upodobaniem darzył jego Ósmą Penderecki-dyrygent znajdując w niej przeciwwagę dla własnej tworczości, odkąd zwrócił się w stronę tradycji. W ujęciu Alaksandara Chumały można by jej przydać podtytuł Słowiańskiej, albowiem dyrygent położył nacisk na zawarty w niej rys liryczny.

Szczególnie Adagio zagrane zostało bardzo muzykalnie pod względem zróżnicowania dynamicznego, ale i agogicznego - alentonanda niekiedy jakby medytacyjnie zatrzymujące tok narracji. Wręcz wycyzelowane zostały detale niekiedy uchodzące uwagi, na przykład solo skrzypcowe. Jednakże wskutek tego ogniwo to rozpadło się nieco na poszczególne epizody o znacznej urodzie. Zwiewne Scherzo przybrało wręcz taneczną ruchliwość. W finałowej kodzie doszło do efektownego acceleranda, nieodmiennie wywołującego entuzjastyczną owację. Przy kolejnej prezentacji tego dzieła może warto byłoby dopracować scalającą je koncepcję, którą niewątpliwie posiadał Krzysztof Penderecki, kiedy stawał na dyrygenckim podium, by je poprowadzić. Choć, gdybym to ja miał o tym decydować, to z jego repertuaru wybrałbym którąś z symfonii Szostakowicza (Piątą, Szóstą lub Kameralną), których był niezrównanym interpretatorem.

                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »