Przegląd nowości

Propozycje artystyczne Teatro Massimo w Palermo

Szczegóły

Opublikowano: środa, 02, październik 2024 20:34

Ostatnią operą sezonu będzie reprezentująca styl bel canto Lunatyczka Vincenzo Belliniego (17 października 2025), w nowej inscenizacji Bárbary Lluch ze scenografią Christofa Hetzera, kostiumami Clary Peluffo i reżyserią świateł Ursa Schönebauma. W tej będącej międzynarodową koprodukcją (z Teatro Real w Madrycie, Gran Teatre del Liceu w Barcelonie i Nowym Teatrem Narodowym w Tokio) realizacji obok miejscowej orkiestry i chóru udział weźmie też Balet Teatro Massimo, który zaprezentuje się w choreografii Iratxe Ansy. W obsadzie zabrzmią wspaniałe głosy bel canto, poczynając od śpiewających na zmianę rolę tytułową Jessiki Pratt i Ruth Iniesty, sopranów, które zadebiutowały razem w Teatro Massimo w 2018 roku w Purytanach Belliniego. Ponadto w postać Elwina wcieli się tenor Francesco Demuro, a w Hrabiego Rodolfo - bas Carlo Lepore.

Przedstawienie poprowadzi młody, wszak wyjątkowo uzdolniony i już bardzo ceniony dyrygent Giuseppe Mengoli. Istotną część repertuarowych propozycji placówki sztuki lirycznej w Palermo stanowią przedstawienia baletowe. Pierwszą pozycją sezonu będzie zaplanowany na 14 grudnia tego roku Dziadek do orzechów Piotra Czajkowskiego pod batutą Mojca Lavrenčiča oraz w choreografii Jeana-Sébastiena Colau i Vincenzo Veneruso, ze scenografią Renzo Milana i kostiumami Cécile Flamand. Pasjonująco zapowiada się dyptyk baletowy, na który złożą się: oryginalny projekt „Rossini Cards” z muzyką Rossiniego i w choreografii Mauro Bigonzettiego oraz „Święto wiosny” Strawińskiego w choreografii Edwarda Cluga. Pierwszą pozycję włoski choreograf określa jako „abstrakcyjną kreację, wolną od jakiegokolwiek dramaturgicznego kadru, nie opowieść, ale obrazy przedstawiające równoległe życia: obrazy, pocztówki, dramatyczne ikony i zabawne sytuacje”. Chodzi tutaj o realizację Słoweńskiego Teatru Narodowego w Mariborze ze scenografią i światłami Carlo Cerriego oraz kostiumami Anny Biagiotti. Druga część spektaklu - ze scenografią Marko Japelja i kostiumami Leo Kulaša - pochodzi z Teatro dell'Opera di Roma.  Składając w niej hołd Niżyńskiemu i Strawińskiemu, Edward Clug nawiązuje do śmiałej wersji Diagilewa, przedstawiając ofiarny kult dziewicy wybranej do tańca na śmierć w celu przebłagania pogańskich bogów wiosny. Zdecydowanym i widowiskowym elementem choreografii jest woda, symbol oczyszczenia i powrotu do życia, która nagle wdziera się z góry, tworząc jezioro, w którym tancerze ślizgają się, skaczą, biegają. Następnie 6 maja przyszłego roku powróci na scenę balet Anna w choreografii Vincenzo Veneruso i z muzyką kompozytora Paolo Buonvino, który również poprowadzi Orkiestrę Teatro Massimo.

• « poprz.
• nast. »