Przegląd nowości

Ostatnie akordy na zamknięcie Muzyki w starym Krakowie 2024

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 07, wrzesień 2024 16:43

Podobnie było w przypadku wykonanego na bis Presta z VII Fantazji Georga Philippa Telemanna, poprzedzonego Largo z tego utworu, poświęconego pamięci niedawno zmarłego Leszka Berwaldta, krytyka muzycznego i dyrektora programowego Filharmonii Krakowskiej.

Najbardziej błyskotliwym okazał się wszakże Krakowiak Panczo (Panojatisa) Bojadżijewa, kolegi solisty z czasów studiów, w związku z czym przytoczył autoironiczną anegdotę jak to kompozytora nie chciał wpuścić św. Piotr, bo skrzypkowie nie są pożądani, a na uwagę tamtego, że dostrzega w środku Jakowicza, odparł: „A jakiż z niego skrzypek“. Bardzo cenię tego artystę, ale nie w repertuarze Mozartowskim. Pamiętam, że przed laty też miałem zastrzeżenia do interpretacji bodajże IV Koncertu D-dur KV 218.

Drugą część koncertu wypełniła IV Symfonia e-moll op. 96 Johannesa Brahmsa, uważanego niekiedy za klasyka zabłąkanego w dobie romantyzmu. Dla którego liczyła się przede wszystkim dyscyplina formalna, wolna od wszelkiej programowości. Niby wszystko było jak w nutach stoi, zagrane pod każdym względem poprawnie, ale niewiele więcej z tego wynikało. Brak większego zróżnicowania dynamicznego wywoływało odczucie pewnej monotonii. O ile giocoso w Scherzu znalazło odzwierciedlenie w artykulacji, to zabrakło mi pierwiastka passionato z oznaczenia następnej części. Wyróżniło się natomiast dużej urody solo fletowe Natalii Jarząbek we wspomnianym, wariacyjnie ujętym finale.

                                                                                  Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »