Przegląd nowości

Poetka klawiatury i bynajmniej nie po akademicku zagrany Dvořák – Muzyka w starym Krakowie 2024

Szczegóły

Opublikowano: środa, 28, sierpień 2024 20:46

W oparciu o nią budował dramaturgię przebiegu muzycznego, poczynając od prowadzącego do pierwszej kulminacji z kotłami wstępnego Adagia, a następnie rozwijając kolejne myśli tematyczne po charakterystyczne wspinanie się linii melodycznej skrzypiec i jej dramatyczne załamanie się i opadanie w Allegro molto i powtórzone w finale Allegro con fuoco, choć odpowiedniejszym dla niego określeniem byłoby appassionato.

Posiadając całościową wizję utworu, nie tracił z pola słyszenia nastrojowych detali z wysuwającymi się na pierwszy plan krótkimi solami, na przykład rożka angielskiego w Largo. Skądinąd Dvořák, będąc niezrównanym melodystą, niekiedy jakby zatrzymywał w uszach cudze zwroty jak opadanie łkających skrzypiec z zakończenia wstępu do trzeciego aktu Traviaty w Largo czy figuracje drzewa poprzedzające ostateczną konfrontację Carmen i Don Joségo w triu Scherza.

Dyrygent bardzo plastycznie operował dynamiką, modelując jej odcienie poprzez narastania i ściszanie, a przy tym oszczędnie korzystając z jej skrajności, choć w kulminacjach pozwalał sobie na nieodzowne fortissimo, wszakże solidnie osadzone w instrumentach, a zatem nie sprawiające wrażenie forsownego. W ujęciu Sandersa okazało się, że amerykańskość utworu nie zawiera się tylko w nazwie. Można się było bowiem dosłuchać dalekich reminiscencji motywów występujących również w twórczości tamtejszych kompozytorów, na przykład Charlesa Ivesa, a więc musiał Dvořák czerpać niektóre pomysły sięgając do tych samych źródeł. Dzięki takiemu podejściu do partytury słuchało się tego wykonania z niesłabnącą uwagą, jakby obcowało się z tym tak dobrze znanym dziełem po raz pierwszy.

                                                                         Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »