Przegląd nowości

O szkolnictwie baletowym słów kilka…

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 26, sierpień 2024 06:34

Najlepiej dzieje się w szkole bytomskiej, działającej od lat pod kierownictwem dyr. Elżbiety Mendakiewicz, która nie ustaje w walce o poziom, nowe inicjatywy i różnorodność poczynań artystycznych. Zorganizowała i kontynuuje uczniowskie Konkursy Choreograficzne im. Bożeny Kociołkowskiej, która z choreografią nie miała nic wspólnego, więc trudno zrozumieć, po co ta niczym nie uzasadniona fikcja. Dotychczasowe interesujące rezultaty tych Konkursów nakazują poważnie traktować te poczynania, mimo bezsensownego ich patronatu.

Każda z polskich państwowych Szkół Baletowych posiada swego patrona. Gdańska – Janinę Jarzynównę-Sobczak, warszawska – Romana Turczynowicza, poznańska – Olgę Sławską-Lipczyńską, łódzka – Feliksa Parnella, bytomska – Ludomira Różyckiego (który podobnie jak Kociołkowska z choreografią, z tańcem nie miał nic wspólnego mimo, że skomponował muzykę do Pana Twardowskiego).

Wszyscy wymienieni przeze mnie patroni (być może oprócz Różyckiego) z ironią, krytycyzmem i ubolewaniem zapewne patrzą z obłoków na obecny stan polskiego szkolnictwa baletowego. Począwszy od przestarzałego sposobu nauczania, wziętego jeszcze z czasów wzorców radzieckich, poprzez zaniedbany i niewydolny system rekrutacyjny, nadmiernie rozbudowane grono pedagogów, uczących przyszłe Sylfidy i Książąt fizyki, matematyki, chemii czy biologii, jakby mieli zostać w przyszłości inżynierami, lekarzami, czy agronomami. Wreszcie od lat ilościowo mierne rezultaty tej edukacji (głównie dziewcząt i śladową ilość chłopców) co w rezultacie powoduje, że polskie zespoły baletowe w ponad 50 % okupowane są przez cudzoziemców. A odkąd w balecie istnieje formacja klasyczna mówiło się, że Polacy byli wyjątkowo predystynowani do tańca, a szczególnie charakterystycznego z temperamentem w mazurze, oberku i polce, natomiast elegancji w polonezie.

Może przeczyta te moje refleksje nowa Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego i podejmie stosowne działania. Jeśli zdecyduje się to zrobić, postaram się być jednym z tych, którzy podpowiedzą, jak sprywatyzować polskie szkolnictwo baletowe. Stanowi to jedyną drogę, aby utalentowanymi Polkami, a zwłaszcza Polakami znów zapełnić nasze zespoły baletowe, a nadwyżkę wysłać za granicę, aby nas rozsławiała po świecie.

                                                                               Sławomir Pietras

• « poprz.
• nast. »