Przegląd nowości

Straszny sen Tadeusza K. albo Oniryczna pętla czasu

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 21, lipiec 2024 19:53

Skądinąd największe wrażenie wywierają właśnie kameralne sceny, albowiem, jak w Krzyku Antonioniego, bohater stara się utwierdzić w swej desperackiej decyzji poprzez spotkania z kiedyś ważnymi dla siebie osobami, w tym być może dawnymi miłościami. A więc z przyjaciółką i cenzorką oraz osiadłą w Polsce Rosjanką Nadieżdą, w których przypadku nastapiło w stosunku do pierwowzoru odwrócenie płci, korzystne ze względu na obsadzenie w tych rolach znakomitych aktorek: Anny Radwan i Doroty Segdy.

Z udziałem tej ostatniej rozegrana została nastrojowa scena z dwojgiem na huśtawce. Mistrzowski epizod w wielkim stylu stworzył Zbigniew Kosowski jako towarzysz Kobiałka. Nie przeszkadza mi, że prawie cały czas towarzyszy spektaklowi oprawa muzyczna Karola Nepelskiego, z którym łączy Raźniaka stała współpraca, na przykład w związku z operą tamtego Solaris.

Tworzy ona odpowiednią aurę wciągającą widzów w świat powstający na scenie. Jego iluzji nie narusza umieszczenie na niej, pośród aktorów, wzorem obyczajów z czasów Molière'a, części widzów. Wydaje mi się jednak, że przedstawienie zyskałoby, gdyby zostało skondensowane i trwało o połowę krócej, co przydałoby mu większej spoistości, a i wspomnianym ustępom większej wyrazistości. Pierwotnie sezon Starego Teatru uwieńczyć miała adaptacja Mannowskiej Czarodziejskiej góry w inscenizacji Waldemara Raźniaka. Ostatecznie reżyser wybrał na zakończenie swojej dyrekcji sceniczną wersję powieści Tadeusza Konwickiego Mała Apokalipsa.

                                                                   Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »