Przegląd nowości
All'italiana - Rossiniada 2024
- Szczegóły
- Opublikowano: sobota, 13, lipiec 2024 10:14
Drugi koncert w ramach VI Festiwalu Rossiniego, oprócz muzyki patrona zawierał kompozycje twórców pozostających pod wpływem włoskiej muzyki. Franz Schubert w Uwerturze w stylu włoskim D. 591 odwołuje się do typowych dla Rossiniego figuracji drzewa oraz efektu crescenda, które powróci w wersji oryginalnej w uwerturze do Tankreda.
Ponadto zabrzmiała z tej opery scena z rozbudowanym wstępem orkiestrowym odznaczającym się wyszukaną instrumentacją i z następującą po nim kawatyną Amenaidy z drugiego aktu No, che il morir non è. Yo Otahara, młoda Japońska sopranistka, podeszła do niej z ostrożnością i jakby nieśmiałością, zwłaszcza gdy przyszło wspiąć się w górę skali i koloryzować śpiew wokalizami Mniejszym wyzwaniem okazała się liryczna, kantylenowa aria Lieschen Der Vatermag wohl immer Kind mit nennen z Schubertowskiego singspielu Bliźni bracia D. 647.
Na fragmenty zbyt rzadko granego,przynajmniej u nas, Otella Rossiniego, złożyły się uwertura i następująca po niej aria da capo Ah sì, per voi già sento tytułowego bohatera w interpretacji Merta Süngü, który w pewnym sensie wykpił się falsetem miast zaatakowania oktawy dwukreślnej pełnym głosem, czego oczekuje się w tym repertuarze. Wcześniej turecki tenor wystąpił w scenie obłędu Alberta C'est moi qui l'ai frappée z Jeziora wieszczek Daniela-François-Ésprit Aubera.
W śpiewie obojga solistów wyczuwało się brak swobody, tak niezbędnej w przypadku bel canta, że o wirtuozerii już nie wspomnę. Ten wieczór należał wszakże przede wszystkim do orkiestry, zarówno w akompaniamentach, jak i w ustępach czysto instrumentalnych. Na zakończenie wieczoru krakowscy filharmonicy wykonali VI Symfonię C-dur D. 589, tak zwaną Małą. Prowadzący koncert Enrico Fagone potwierdził swoją muzykalność, kształtując dynamikę z wielką kulturą, nie przesadzając z jej natężeniem. Za to okazało się, że piano, a także mezzoforte mogą posiadać wiele odcieni. Pod włoską batutą gra orkiestry odznaczała się dużą urodą brzmieniową, zwłaszcza w sekcji wiolonczel oraz eksponowanego w tym utworze drzewa.
Lesław Czapliński