Przegląd nowości

Potraktuj jak operę Warlikowskiego

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 21, czerwiec 2024 16:14

Taniec z akrobatycznymi figurami Break Dance, z kręciołkami i piruetami robionymi na głowie, jest atrakcyjnym wizualnie pomostem, po którym młodsza widownia może w miarę bezkolizyjnie przemknąć do wizualnie bardziej statycznych wynurzeń bohaterki Oczekiwania, skarżącej się na porzucenie. Podobne łączenie Break Dance'u z barokowymi ariami zastosował w swej karierze scenicznej nasz czołowy kontratenor Jakub Józef Orliński.

Nie wiadomo, kto kogo zainspirował – Warlikowski Orlińskiego czy odwrotnie. Inscenizacja Krzysztofa Warlikowskiego jest w sumie dosyć pesymistycznym odczytaniem możliwości stworzenia szczęśliwego związku kobiety i mężczyzny. Ani Dydona, ani Eneasz nie odżegnują się od stwierdzenia, że łączy ich miłość, ale... to jest dosyć typowy dla ponowoczesnej ery związek toksyczny, oparty na obopólnym egoizmie.

Eneasz niby jest, ale wciąż wyjeżdża, jakieś polowania, bankieciki, przeprowadzki po których powrót do bardziej ustabilizowanego życia nie jest możliwy. Dydona ma tylko pretensje, nawet nie bardzo sobie uświadamia skąd się biorą. Od strony wokalno muzycznej spektakl stoi na bardzo wysokim poziomie. Bohaterką łączącą oba człony tej opery jest rodowita Litwinka Aušrinė Stundytė. Poddaje się bez wahania i perfekcyjnie wszystkim zaleceniom reżysera. Na tym tle dobry, choć trochę mocujący się z głosem baryton Eneasza (Günter Papendell) jest tylko poprawny. Świetnym rozwiązaniem scenicznej śmierci Dydony w rytmie słynnego Lamentu „When I am laid in earth” jest ukazanie dogasania tytułowej bohaterki w trakcie oblekania w czerwony puchowy śpiwór, który pomaga zasunąć powiernica i służąca Dydony Belinda, a w konsekwencji kochanka Eneasza (Victoria Randem). 

• « poprz.
• nast. »