Przegląd nowości

Koszalińscy filharmonicy kończa sezon w D-dur

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 16, czerwiec 2024 10:34

Jakub Chrenowicz poprowadził Beethovenowski koncert w dość umiarkowanych tempach, tak że w pierwszej części, to prawda, oznaczonej jako Allegro ma non troppo, ustępy o zdecydowanie lirycznych znamionach w tej sytuacji rysowały się już nie tak wyraziście ze względu na brak wystarczającego kontrastu. Wykonująca solową partię kazachska skrzypaczka Meruert Karmenowa, laureatka drugiej nagrody na ostatnim konkursie im. Wieniawskiego, wybrała bardziej kantylenową kadencję Fritza Kreislera w przeciwieństwie do par exellence wirtuozowskiej Josepha Joachima (istnieje też wspomnianego Henryka Wieniawskiego). Najlepiej można było podziwiać brzmienie jej skrzypiec w wolnym ogniwie Larghetto, uwagę przyciągało też pizzicato skrzypiec i altówek, utrzymane w dynamice pianissimo.

W Rondzie wyróżniał się fanfarowy motyw, wzorowo intonowany przez rogi i trąbki oraz nośny dźwięk solistki. Artystka gra na osiemnastowiecznym instrumencie z pracowni weneckiego lutnika Domenica Montagnany, a na bis wybrała jeden z kaprysów Niccolò Paganiniego, w którym mogła w pełni zaprezentować od najlepszej strony posiadane umiejętności  techniczne. W drugiej części można było w pełni wyrobić sobie opinię o orkiestrze i prowadzącym ją dyrygencie. W bardzo dobrej dyspozycji pozostaje jej kwintet smyczkowy, dostarczający wykonaniom solidnej podstawy brzmieniowej. W otwierającym Allegro non troppo kapelmistrz należycie kształtował kulminacje w jego przebiegu muzycznym. Ogólne wrażenie zakłócały wejścia puzonów i tuby, choć zamykające to ogniwo chorałowe tutti odznaczało się brzmieniową zgodnością. Również w następującym Adagio non troppo blacha, poza trąbkami, nadal odstawała od smyczków i drzewa, w ramach którego szczególnie wyróżniały się fagoty. Na więcej brawury Chrenowicz pozwolił sobie w jakby odwróconym scherzo, z triem wysuwającym się na początek. A co za tym idzie kontrastując zwiewne Allegretto z wyrazistym Presto ma non assai, a jeśli uznać tę część za menueta, to jego dworność zestawiając z bardziej ländlerową zamaszystością i zadziornością. Finałowe Allegro con spirito zagrane zostało z prawdziwym zacięciem, z unoszącymi się ponad smyczkami zawrotnymi pasażami drzewa oraz kodą, która przywołała mi przed uszy reminiscencje z zakończenia Beethovenowskiego Egmonta: uwertury i całej muzyki do tragedii Goethego, co nie dziwi, jeśli zważy się admirację, jaką Brahms darzył swego poprzednika.

                                                                  Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »