Przegląd nowości

Wysłać dzieci do lasu to wielkie ryzyko

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 04, czerwiec 2024 21:09

Na okrucieństwa fabuły spojrzała z przymrużeniem oka, złagodziła brutalność niektórych scen – nóż jakim ma być pokrojona na kawałki Małgosia ma tępe zęby, zaś ogień w którym Baba Jaga smaży się w swym domku nie wydziela dymu.

 A przecież mogło by to wyglądać zupełnie inaczej. Jednak w drugiej części opery historia nabiera kolorów. Dzięki Dianie Marszałek, autorce scenografii, kostiumów i rysunków do animacji widzimy barwną tęczę, składającą się z sześciu podstawowych kolorów, drzewa początkowo zaznaczone na scenie minimalistyczymi, dosyć topornymi kształtami, nabierają barw symbolizujących liście, owoce, ptasie gniazda itd.

Sam domek Baby Jagi przedstawia się bardzo kusząco, cały jest wykładany kolorowymi ciastkami i piernikami. Dzieci zdają się nie rozumieć zagrożenia. Wokół zwierzęta leśne wyraźnie sprzyjające dzieciom wykonują wdzięczne pląsy według układu choreografki Anny Hop. Jedynie prowadzący orkiestrę oraz przy okazji chór dziecięco-młodzieżowy Rafał Janiak zachowuje powagę i tę dosyć rozbudowaną instrumentację prezentuje całkiem solidnie. Tu warto zwrócić uwagę na dosyć tajemniczy początek Uwertury, a także dynamiczne i gwałtowne paroksyzmy leśnej burzy wzmocnionej autentycznymi nagraniami grzmotów. Dopiero blisko finału w partyturze pojawiają się bardziej pogodne rytmy walca wiedeńskiego, niczym z Jana (Jasia) Straussa, choć to Ryszard Strauss zachwycił się operą Humperdincka i pisał: Jakiż ożywczy humor, jakaż pysznie naiwna muzyka.  

• « poprz.
• nast. »