Przegląd nowości

„Cyganeria” Pucciniego w Opéra de Montpellier

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 28, maj 2024 21:48

Po płynnych przekształceniach mogą one na zmianę przywoływać dostrzeganą jakby z zewnątrz przestrzeń malarskich pracowni, oświetloną latarniami ulicę przed kawiarnią Momus, przed którą kłębi się przyciągający wzrok różnokolorowymi strojami tłum, czy - po dodaniu zjeżdżających z góry lamp i paru architektonicznych elementów - wnętrze mansardy z pierwszego i czwartego aktu.

W tej ostatniej dostrzegamy w wielu miejscach zręcznie wykorzystywane w działaniach scenicznych skrzynki, w zależności od ustawienia pełniące funkcję stołu czy - w finale - łóżka, na którym umiera Mimi. W sugestywnym kreowaniu zmiennych miejsc akcji niemały udział ma nastrojowo i malowniczo prowadzona przez Matta Haskinsa reżyseria świateł, na przykład zjawiskowo wydobywająca zimową atmosferę, ilustrowaną wolno opadającymi płatkami śniegu. Ponadto ciekawym pomysłem jest wzbogacanie realistycznej wizji elementami o bardziej symbolicznym  wydźwięku.

Do takich należy widniejący na opuszczonej jeszcze kurtynie negatyw zdjęcia młodej kobiety wpatrującej się w popękane lustro, jakby przywołujące czekające ją w bliskiej przyszłości przekraczanie granicy śmierci. Pojawia się też wielokrotnie wykorzystywany motyw dłoni, z pewnością odnoszący się do postaci Mimi, gryzetki wytwarzającej samotnie w swoim pokoju papierowe kwiaty. Stykającymi się dłońmi obie zakochane pary manifestują sobie miłosne uczucia, zmarznięte ręce stają się też jedynym przedmiotem żałosnej skargi umierającej dziewczyny. W tej przygnębiającej atmosferze przewijają się niekiedy lżejsze akcenty, jak w intymnej scenie pocałunku Musetty i Marcello, nad których głowami pojawia się utworzony z czerwonych balonów przeuroczy półokrąg. 

• « poprz.
• nast. »