Przegląd nowości

„Luisa Miller” Verdiego w Opéra Grand Avignon

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 21, maj 2024 20:57

Dynamiki ruchowi scenicznemu przydaje pojawianie się i znikanie poszczególnych postaci we wrotach lub oknach inscenizowanych budynków. Ważną rolę odgrywa tutaj zajmująco prowadzona przez Laurenta Castaingta reżyseria świateł, kreująca zmienne klimaty, ściśle powiązane z rozwijającą się narracją dramaturgiczną. Idealnie z nimi współgrają odwołujące się do różnych epok i celnie charakteryzujące bohaterów stroje, z czerwonym kostiumem knującego podłe intrygi Wurma na czele.

Jednak kluczowym elementem wizualizacji Roelsa jest zwisająca z góry wielka tarcza zegara, z przesuwającą się na niej potężną wskazówką, która w pewnym momencie odpada, wbijając się na sztorc w powierzchnię sceny. Ów zegar symbolizuje nieubłaganie upływający czas, który według reżysera stanowi główny wątek opery.

Prawdopodobnie chodzi o zbliżający się czas śmierci kochanków, ale także o różny czas wewnętrznego postrzegania świata i realnego życia każdego z protagonistów. Początkowo zaskakiwać może dość oszczędnie prowadzona gra aktorska, co wydaje się jednak świadomą decyzją Roelsa. Bowiem ograniczanie nadmiaru ruchu scenicznego oraz trafne wykorzystywanie drobnych gestów czy pozycji ciała jeszcze skuteczniej służą sugestywnemu przekazywaniu widzowi uczuć i emocji bohaterów, a także uwydatnianiu zachodzących pomiędzy nimi relacji. 

• « poprz.
• nast. »