Przegląd nowości

Uszy Urbana i... Glempa

Szczegóły

Opublikowano: środa, 24, kwiecień 2024 18:41

Pewnie figurujące w dowodach osobistych dawnego typu jako znak szczególny, a w przedstawieniu Bartosza Szydłowskiego Urban. Idę po was...(Teatr „Łaźnia Nowa” w Krakowie) będące dziełem charakteryzatora, obok gigantycznej małżowiny jako elementu scenografii poziomo ułożonego na posadzce proscenium. 
Dzielone wraz z ówczesnym prymasem, o czym wspomina bohater, pisząc swój sławny Alfabet, który otworzy przed nim drugie życie.

Pod względem materialnym na o wiele większą skalę jako potentata prasowego (swojemu byłemu naczelnemu z Polityki finansował ambitny miesięcznik Dziś, w którym kilkakrotnie publikowałem). 
Przywołuje też Stefana Kisielewskiego z przeciwnej strony politycznej barykady. O tamtym mawiano, że wywalczył sobie w PRL-u status Stańczyka. A do jakiego historycznego czy literackiego prototypu odnieść można figurę samego Urbana? Chyba Marchołta grubego a sprośnego?


Zresztą, niczym jego sceniczny sobowtór Adam Ferency, nie ukrywał tych swoich fizycznych mankamentów, lecz przeciwnie, budował na nich swoją popularność, chociażby negatywną, czerpiąc satysfakcję z kierowanych pod swoim adresem obelg i wyzwisk. 
Mistrz celnych ripost, nie stroniący od prowokacji. 
Ale także nazywany w środowisku „prostytutką” ze względu na gotowość kupczenia swoim piórem.
Wydawałoby się, że po upadku PRL-u jego czas się definitywnie skończył. Dokonał wtedy straceńczego gestu i wstąpił do Partii, niczym Piszczyk z Zezowatego szczęścia przywdziewający mundur, kiedy wszyscy go zrzucali, by nie dostać się do niemieckiej niewoli. 

• « poprz.
• nast. »